قبيله قيس و حلم و پايدارى قبيلهء ثقيف و با تجربه‌هايى كه آن‌ها روى قبيله‌ها دارند چگونه واردين را از آبشخورشان بيرون مىكنم ! حسن عليه السلام پس از شنيدن سخن مروان شروع به سخن كرد و فرمود : اى مروان ! آيا تو با اين حرفها مرا مىترسانى و يا اينكه به زعم خودت مرا ضعيف و ناتوان مىپندارى ، و گمان بردى كه من خودستايى كردم ، درحالى كه فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله هستم تو تصوّر كردى كه من باد به دماغ انداختم ، در حالى كه سرور جوانان اهل بهشتم ، واى بر تو ! كسى برترى جويى و تكبر مىورزد كه مىخواهد خودش را بالا ببرد ، و كسى كه مىخواهد گردن فرازى كند ، فخرفروشى مىنمايد ! امّا ما خانوادهء رحمت و معدن كرامت و جايگاه نيكوييها و گنجينهء ايمان و سرنيزهء اسلام و شمشير اين دين هستيم ! مادرت به عزايت بنشيند ، آيا ساكت نمىشوى پيش از آنكه به وسيلهء تيرهاى سخنم قلبت را هدف سازم و با ابزار داغكردن داغت كنم كه از نام خود بيزار شوى . اما اينكه گفتى به غنيمت حكومت و پادشاهان دست يافتى ، آيا آن روزى كه از ميدان نبرد گريختى و از ترس به هيچ كس نپرداختى و در نظر همه خود را زبون و خوار كردى ، غنيمت تو همان هزيمت تو بود ! و نسبت به طلحه آن حيله‌اى كه به كاربردى و با نيرنگ او را به قتل رساندى بدا بر تو چقدر پوست صورتت ضخيم است ( و چقدر بى حيايى ) ! ! » مروان با شنيدن سخنان امام عليه السلام سر به زير افكند و مغيره نيز