و آراستگى در عين نيازمندى و وارستگى از طمع و كسب روزى حلال و نيكوكارى در حال پايدارى و نشاط و فعّاليت در راه هدايت و جلوگيرى از شهوت و هواست . همانا مؤمن همواره پناهندهء خداست ، نسبت به كسى كه خشمگين است ستم نمىكد و دربارهء كسى كه دوست دارد مرتكب گناه نمىشود و آنچه را كه امانت گرفته است تباه نمىسازد ، حسود نيست و به كسى طعنه نمىزند ، و به حق اعتراف دارد هر چند كه شاهد آن نبوده و كسى را به نام بد ، نام نمىبرد . در نمازش خاشع است و به پرداخت زكات شتابان و در وقت لغزشها آرام و سنگين و در ناز و نعمت شاكر است . به آنچه دارد قانع است و آنچه را كه ندارد خواهان نيست ، در شدّت تنگنا ( ما يحتاج مردم را ) جمع آورى نمىكند و بخل و حسد جلو انجام كار نيك او را نمىگيرد ، با مردم معاشرت دارد تا چيزى بياموزد و هم سخن مىشود تا چيزى بفهمد ، اگر كسى به او ستم كند و بر حق او تجاوز نمايد ، صبر و استقامت مىكند تا اينكه خداى رحمان انتقام او را بگيرد . » . در پايان حديث آمده است كه جندب گفت : اين حديث را رسول خدا صلى الله عليه و آله براى موعظه ما فرمود ، و بر هر مسلمانى لازم است كه آن را بياموزد و پاس دارد . « 1 » 5 - و نيز از سخنان حسن‌بن على عليهما السلام است كه پس از وفات پدر بزرگوارش براى اصحاب خود ايراد كرد ، و آن حضرت خطبه خواند و

--> ( 1 ) - اعلام الدّين : ص 136 .