پس از حمد و ثناى الهى فرمود : « بدانيد و آگاه باشيد ، سوگند به خدا كه ما پيكار با اهل شام را از روى ذلّت و يا كمى سپاه ترك نكرديم بلكه به خوبى و پايدارى با آنها مىجنگيديم ، ولى همدمى خوديها را ابرى از دشمنى پوشاند و استقامت و پايدارى به بى تابى گراييد ، در حالى كه روكرد ظاهريتان با ما ، و دينتان پيشاپيش دنيايتان بود ، ولى هم اكنون بگونه‌اى شديد كه دنيايتان پيشاپيش دينتان قرار گرفته است ، در گذشته ما براى شما و شما براى ما بوديد ولى امروز شما بر ضد ما شديد ، وانگهى شما دو گروه از كشتگان را بر مىشماريد : گروه كشتگان در صفّين كه بر آنها گريه مىكنيد ، و كشتگان نهروان كه خونخواهى آنها را داريد ، اما گريه‌كننده خوار است ، و اما خونخواه ، انتقام گيرنده است . همانا معاويه به كارى فراخوانده است كه نه در آن كار عزّت است و نه انصاف ، بنابراين اگر زندگى مىخواهيد ، آن را مىپذيريم و بر خار و خاشاك چشم مىبنديم ، و اگر طالب مرگ هستيد ما در راه خدا جان مىدهيم و محاكمهء او را به خدا مىگذاريم » . مردم پس از شنيدن سخنان امام عليه السلام دسته‌جمعى گفتند ما ماندن و زندگى را خواستاريم . « 1 » 6 - اربلى مىگويد : امام حسن عليه السلام فرمود : « هلاكت مردم در سه چيز است : خود بزرگ بينى ، حرص و طمع ، و حسد . اما خودبزرگ بينى باعث نابودى ديانت و لعن و نفرين ابليس است ، و حرص و طمع دشمن جان آدمى است كه به آن خاطر حضرت آدم را از بهشت بيرون

--> ( 1 ) - اعلام الدّين : ص 292 .