چنان بود كه هرگاه آتش بر مىافروخت و چيزى در اختيار داشت آن را به افراد آبرومند محتاج مىداد . هرگاه مستمند تهىدست و يا فردى بىعائله و بىكس آن ( آتش فروزان ) را مىديد ، گوشت حيوانات گران مىشد ( يعنى به خاطر مهمان نوازى او ) و چون پخته مىشد ديگر براى خورنده گران نبود . « 1 » 48 - از رقبةبن مصقله نقل كرده ، مىگويد : چون حسن عليه السلام در آستانه مرگ قرار گرفت ، فرمود : « بستر مرا به صحن منزل ببريد ! » چون بردند ، عرض كرد : « پروردگارا ! من نفس خودم را در پيشگاه تو بررسى كردم و آن را از همهء نفوس عزيزتر يافتم ! » راوى مىگويد : از جمله الطاف خدا به روى آن بود كه نفس خود را در پيشگاه خدا احتساب كرد . و از ابن‌طاووس نقل شده ، چون مرگ بر حسن‌بن على نازل شد ، فرمود : بستر مرا به صحن منزل ببريد ، پس از اين‌كه بيرون بردند ، گفت : « خداوندا ! من نفس خويش را در پيشگاه تو سنجيدم و همانند او را نيافتم » . و در حديث سمرقندى آمده است : « . . . او را از همهء نفوس بر خود عزيزتر يافتم » . « 2 » 49 - همو از ابونعيم نقل كرده ، مىگويد : چون بيمارى حسن‌بن علي بن ابىطالب شدت گرفت ، او بىتابى كرد ، مردى بر او وارد شد ، پرسيد : يا ابامحمد ! اين بىتابى براى چه ؟ آخر اين كه چيزى نيست جز اين‌كه روحتان از بدن جدا مىشود و شما نزد پدر و مادرت ؛ على و فاطمه ، و جد و جده‌ات پيامبر صلى الله عليه و آله و خديجه و عموهايت حمزه و جعفر ،

--> ( 1 ) - شرح حال امام حسن : ص 213 . ( 2 ) - همان ، ص 213 .