تو در نزد ما كم ارزش و تهمت زده نيستى ! » « 1 » 3 - مجلسى به نقل از عبد الرحمن بن عبيد آورده است كه چون امام حسن عليه السلام با معاويه صلح كرد ، شيعيان شروع به اظهار تأسف و حسرت كردند كه چرا جنگ و پيكار را ترك گفتند ، و پس از دو سال از زمان صلح وى با معاويه به سراغ ايشان رفتند و سليمان بن صرد خزاعى به ايشان عرض كرد : تعجّب ما از صلح شما با معاويه هنوز پايان نيافته است كه با وجود چهل هزار جنگجو از اهل كوفه با شما كه همگى ماهيانه مىگرفتند و آنها در منزلهايشان آماده و به همراه آنان همان تعداد از فرزندان و پيروانشان ، جز شيعيان بصره و حجاز ، بودند چگونه صلح كرديد و عهد و پيمان محكمى براى خودتان و بهره‌اى از بيت المال نگرفتيد ! بنابراين اگر چنين كارى را هم نمىكرديد دست كم بزرگانى از مردم شرق و غرب را در برابر معاويه گواه مىگرفتيد و پس از آن مىنوشتيد كه از اين به بعد حكومت با شما باشد ، كار بر ما آسان‌تر بود ! ولى او چيزى بين خود و شما قرار داد و بعد هم وفا نكرد و بعدها نيز چيزى نگذشت كه در حضور مردم گفت ، كه من شرايطى را قبول كردم و به منظور خاموش كردن آتش جنگ و به خاطر رعايت قطع فتنه و آشوب ، نيروها را فرا خواندم ، و چون خداوند وحدت و الفت را

--> ( 1 ) - وقعهء صفيّن : ص 6 .