نفرت نيست كه سراى هم‌نشينان را ترك مىكنم - بلكه آنها مرا از ملك و زمين خود و تحت حمايتم بيرون كردند . سپس راهى مدينه شد . آنگاه امام حسن عليه السلام فرمود : من از پدرم شنيدم كه مىگفت : از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مىفرمود : هر كه گروهى را دوست بدارد با آنهاست . در نهايت مسيب و ظبيان از آن حضرت خواستند كه برگردد ، فرمود : « مرا به بازگشت راهى نيست ! » و چون فردا شد ، حركت كرد و چون به دير هند رسيد ، نگاهى به كوفه كرد و فرمود : « از نفرت و خشونت نيست كه سراى هم‌نشينانم را ترك مىكنم بلكه آنها مرا از ملك و زمين شخصى و تحت حمايتم مانع شدند » سپس راهى مدينه شد . مداينى مىگويد : آن روز معاويه به وليدبن عقبة بن معيط پس از حركت حسن عليه السلام گفت : اى ابووهب ! آيا من خونخواهى كردم ؟ وليد گفت : آرى تو بالاتر از آن را انجام دادى ! مداينى مىگويد : منظور معاويه آن حرف وليد بود كه او را به خونخواهى عثمان وادار مىكرد : آگاه باش ! به معاوية بن حرب از قول من بگو ! كه تو از جانب برادران مورد اعتمادت قابل سرزنشى روزگار را همچون كسى كه به شدّت حريص است درد مشق تلف مىكنى و به جاى ديگر نمىروى ولى اگر تو كشته شده بودى و او زنده بود هر آينه دامن به كمر زده بود ، نه آرام مىگرفت و نه خسته مىشد