پيشواى نيكان است روا نيست ، در حالى كه ناتوان به دليل عجز و ناتوانيش معذور است ولى نادان معذور نمىباشد و به هيچ وجه عذر او پذيرفته نيست ، پس چنين كسى روا نيست كه جاهل به امام و پيشواى نيكان و نيكوكاران باشد ، اگرچه مجبور و در دست تبهكار و تبهكاران مغلوب باشد ، بنابراين هرگاه براى نيكوكارى امام و پيشوايى مشخّص - چه غالب و چه مغلوب - نباشد و او در اين حال بميرد و امام خود را نشناسد به مرگ جاهليّت مرده است . و اگر بگويى توجيه و تأويل عهد و پيمان حسن عليه السلام و شرط وى با معاويه كه در نزد وى شهادتى اقامه نشود كه خداى عزّوجلّ شهادت او را پذيرا نيست ، چه معنى دارد ، به دليل اينكه او پيش از اين كه با معاويه اين شرط را بكند اين را مىدانست ؟ ! در جواب اين سئوال ، گفته مىشود : اقامهء شهادت از طرف شاهد شرايطى دارد و اين شرايط همان حدود تعيين شده‌اى است كه نبايد شاهد از آن حدود تجاوز كند ، زيرا كه هركس از حدود خداى عزّوجلّ تجاوز كند برخود ستم كرده است ، و اين شرايط را تأكيد كرده است با اين مطلب كه اين شهادت در نزد قاضى فيصله دهندهء دعوا و حاكم عادل باشد ، وانگهى اين شاهد نيز مورد اعتماد باشد و شهادتش را نزد كسى اقامه كند كه شهادت او را حق بداند و بدان وسيله پيآمد و نتيجه بدى از بين برود و ظلمى بر طرف شود ، بنابراين اگر چنين كسى نباشد كه در نزد او شهادت دهد ، وجوب اقامهء شهادت از او ساقط مىشود ، در حالى كه معاويه از نظر امام حسن عليه السلام امام و پيشوايى نبود كه خداى عزّوجلّ و رسول خدا صلى الله عليه و آله و يا حاكمى از صاحبان حكم