اگر كسى بگويد : نام بردگان ناتوان از كمك به شخص نيكوكار - يعنى همان امامى كه از طرف خداى عزّوجلّ اطاعتش بر بندگان خدا واجب بود - در برابر فاجرى بودند كه به كمك فاجران و تبهكاران بر وى آنها را فرمان مىداد ! مىگويم : به جان خودم سوگند كه شخص ناتوان در آنچه توانايى ندارد عذرش پذيرفته است اما عذر شخص نادان پذيرفته نيست ، در حالى كه ترك امر واجب خداى عزّوجلّ را گفته و به طاعت خدا و طاعت رسول خدا صلى الله عليه و آله و اولواالأمر معتقد باشد و بداند كه جايز نيست باطن پيامبر صلى الله عليه و آله كه او اصل و ريشهء همه واليان امر است و اولوالأمر فرع آنند بر خلاف ظاهر او باشد ! در حالى كه خداى عزّوجلّ به تمام نهانها و باطنها آگاه و از آنچه در دل بندگان است مطّلع است . از طرفى خداى تعالى علم چيزى را كه بندگان نمىدانند بر آنان واگذار نكرده است ، و خداوند بالاتر از آن است كه چيزى را بر بندگان تكليف كند كه در حدّ امكان آنها نيست و از عهدهء آنان بيرون است ! زيرا كه اين خود نسبت به مكلّف نوعى ظلم و ستم است و از او نارواست و ذات مقدّس او را روا نيست تا كسى را كه ظاهر و باطنش همسان نيست او را ( به نبوّت ) برگزيند ، و بايد كسى را كه ارتكاب گناهان كبيرهء نابود كننده و خشم و ستم در او راه ندارد بركسى كه از رازها و باطنها ناآگاه است ، ترجيح دهد ، بنابراين ناآگاهى از اين قبيل چيزها بر كسى روا نيست ، هرچند كه شخص عاجز و ناتوان به دليل ناتوانيش مىتواند آنچه را كه از عهده‌اش خارج است و نمىتواند انجام دهد ترك كند . پس نادانى و ناآگاهى او از امام و رهبر نيكوكارى كه امام و