حسين عليه السلام دستور داد چهل و نه درهم به او دادند و عبداللَّه بن جعفر چهل و هشت دينار به وى داد . آن مرد نزد عثمان برگشت ، پرسيد : چه كردى ؟ گفت : من به تو برخوردم و تو دستور دادى آن مبلغ را به من دادند و چيزى راجع به درخواست من نپرسيدى ! ولى اين كه مبلغ زيادى داد ، وقتى كه من از او درخواست كردم ، به من فرمود : اى مرد ! چرا درخواست دارى ؟ چون درخواست از كسى جز در سه مورد روا نيست ! پس من جهت درخواست خودم را كه يكى از آن سه مورد بود به عرض رساندم ، پنجاه دينار به من داد و آن دومى چهل و نه دينار مرحمت كرد و نفر سوم چهل و هشت دينار به من دادند . عثمان با شنيدن سخنان آن سائل گفت : چه كسى را همانند اين جوانمردان سراغ دارى ؟ ! آنانند كه دانش را به نهايت رسانده و خير و حكمت را به چنگ آورده‌اند . « 1 » 63 - در بحار الانوار از حذيفة بن يمان نقل است ، مىگويد : در آن بين كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در كوهى بود - به گمانم حرا و يا كوه ديگر ! - و ابوبكر ، عمر ، عثمان و على عليه السلام نيز به همراه او بودند ، و گروهى از مهاجران ، انصار و انس در اين جريان حضور داشتند و حذيفه جريان را نقل مىكرد ، ناگهان حسن بن على عليهما السلام به آرامى و وقار مىآمد ، رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم نگاهى به او كرد و فرمود : همانا جبرئيل او را رهبرى مىكند و ميكائيل كمك مىكند ؛ او فرزند من و پاك و پاكيزه ، از جان من است و دنده‌اى از دنده‌هاى من ! پدرم فدايش او نوادهء من و نور چشم

--> ( 1 ) - بحار الانوار : 43 / 332 .