گفتار - « متى إشتبَه عليك شىء من نتايج العقول ، فألزم الصومَ والخلوة والتذلّل للقادر على كلّ مأمول ؛ فإنّك تجدُه جلّ جلاله كاشفاً لك ما إشتبَه عليك وباعثاً إلى عقلك وقلبك من أنوار هدايته ما يفتح أبواب الصواب لديك . وإيّاك أن تستبطئ إجابتَه و أن تتّهم رحمتَه ؛ فإنَّ العبد لايخلو من تقصير فى مراقبة مولاه ، ويَكفيَه أنّه يُعظّم ما صغر ويصغِّر ما عظُم من دنياه وأخراه ، ويَكفيه أنّه يغضب لنفسه ولمَن يعزّ عليه أكثرَ ممّا يغضب للَّه‌جل‌ّجلاله المُحسن إليه ، ويَكفيه أنّه هو راضٍ بتدبير مالكه جلَّ جلاله بالكليّه ، وأنّه يعارضه بخاطره وقلبه وعقلِه معارضة المماثل أو الشّريك أو العبد السّيئ العبوديّة ؛ وإذا اخّرت عنك إجابةُ الدّعاء وبلوغ الرّجاء ، فابكِ على نفسك بكاء من يعرف أنّ الذّنب له وأنّه يستحقّ لِأكثر من ذلك الجفا ؛ فكم رأينا واللَّه يا ولدى ! عند هذه المقامات من فتوح السّعادات والعنايات ما أغنانا عن سؤال العباد وعن كثير من الإجتهاد . » هنگامى كه چيزى از نتيجه‌هاى عقل‌ها بر تو مشتبه شد ، پس ملازم با روزه و خلوت و ذلت نشان دادن براى خداى قادر بر هر آرزويى باش ؛ زيرا خداوند جل جلاله را مىيابى كشف‌كننده‌ى آن چه برايت مشتبه شده و برانگيزاننده به عقل و قلبت از انوار هدايت او ، آن مقدارى كه درهاى صحيح را برايت باز نمايد و بپرهيز از اين كه كندى كنى نسبت به اجابت خداوند و رحمتش را متهم كنى ؛ زيرا بنده خالى نيست از تقصير در مراقبت مولايش و كفايت مىكند او را كه بزرگ مىدارد آن چه را كه كوچك مىشمرد و كوچك مىشمرد آن چه بزرگ است از دنيا و آخرتش و كفايت مىكند او را كه براى خويش و كسى كه نزد او عزيز است ، بيشتر از آن چه براى خداوند جل جلاله كه نيكىكننده است به او غضب مىكند و كفايت مىكند او را كه راضى باشد به تدبير مالكش به طور كلى و اين كه با نيت و قلبش با او معارضه مىكند مانند معارضه‌ى همتا يا شريك با بنده‌اى كه بنده‌ى بدى است و هنگامى كه اجابت دعا و رسيدن به اميدت تأخير افتاد پس برخويش گريه كن ، گريه‌ى كسى كه مىداند گناهكار است و مستحق بيشتر از آن جفاست ، به خدا