و ديگرى : حجاب‌هاى نورانى كه مربوط به عالم امرى و ملكوتى آنان است . مىتوان آن دو را از بيانات مناجات شعبانيّه استفاده نمود كه فرموده شده : « إِلهِى ، هَبْ لِى كَمالَ الْإِنْقِطاعِ إِلَيْكَ ، وَ أَنِر أَبْصارَ قُلُوبِنا بِضِياءِ نَظَرِها إِلَيْكَ ، حَتّى تَخْرِقَ أَبْصارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ ، فَتَصِلَ إِلى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ ، وَ تَصِيرَ أَرْواحُنا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ . » « 1 » معبودا ! گسستن از همه و پيوستن به خود را به من ببخش و ديدگان دل‌هاى ما را با فروغ نگاهى كه به تو مىافكنند ، روشنى بخش ، تا ديدگان دل‌ها ، پرده‌هاى نور را بردرند و به سرچشمه‌ى بزرگوارى باريابند و جان‌هايمان به شكوه قدس تو درآويزند . در توضيح اين مطلب بايد گفت : عالم ملكى ، حجاب ظلمانى است و عالم ملكوت ، حجاب نورانى ؛ زيرا توجّه تمام به عالم خاكى و ملكى ، بشر را از عنايت به ملكوت و حقيقت خود - كه حقّ سبحانه و كمالاتش مىباشد - باز مىدارد و برعكس ، انقطاع از اين توجّه ( كه حجاب‌هاى ظلمانى مىباشند ) ، سبب عنايت داشتن به ملكوت مىگردد ؛ از اين رو در مناجات شعبانيّه فرموده شده : « كَمالَ الْإِنْقِطاعِ إِلَيْكَ . » و امّا اين كه حجاب‌هاى نورانى ( در مناجات شعبانيه ) كدامند ؟ مىتوان گفت : مراد ، توجّه از ملكوت جهان هستى ( كه به كثرت اسماء و كمالات الهى تحقق پيدا مىكند ) برداشتن است ؛ زيرا ممكن است شخص انقطاع از جهات مادّى و خلقى داشته باشد ، ولى همواره عنايتش به كثرت اسماء و صفاتى كه مظاهر از آن‌ها ظهور يافته‌اند ، باشد و به نظر كثرت ، به كمالات الهى توجّه كند ، لذا لازم است اين توجّه - كه خلاف توحيد و يگانگى حقّ سبحانه مىباشد و خود حجابى است - با تجلّى ذاتى خداوند - تبارك‌وتعالى - مرتفع گردد و كمالات حضرتش را مُنْدَكّ در ذات و عين با ذاتش با ديده دل ببيند . از اين رو تقاضا شده :

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 687 .