« وَ أَنِرْ أَبْصارَ قُلُوبِنا بِضِياءِ نَظَرِها إِلَيْكَ حَتّى تَخْرِقَ أَبْصارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ . » و ديدگان دل‌هاى ما را با فروغ نگاهى كه به تو مىافكنند ، روشنى بخش ، تا ديدگان دل‌ها ، پرده‌هاى نور را بردرند . اين جاست كه شهود تامّ حضرت حقّ سبحانه براى عارف حاصل خواهد شد ، چنان كه فرموده شد : « فَتَصِلَ إِلى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصِيرَ أَرْواحُنا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ . » و به سرچشمه‌ى بزرگوارى باريابند و جان‌هايمان به شكوه قدس تو درآويزند . تحليل معناى حجب نسبت به پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و اوصياى آن حضرت بيانات فوق در اطراف جمله‌هاى مناجات شعبانيّه براى اين بود كه پرده از معناى حجاب به طور عموم و به خصوص انبيا و اوصيا ، به ويژه نبىّ گرامى - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و اوصيايش - عليهم‌السّلام - برداشته شود ؛ زيرا اگر « أَلْحُجُب » را در جمله زيارت فوق ، صفت براى رسول‌اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و اوصياى او - عليهم‌السّلام - باشد ، چنان كه در حديث نسبت به رسول‌اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - آمده است : « بِنا عُبِدَاللَّهُ ، وَ بِنا عُرِفَ اللَّهُ وَ بِنا وُحِّدَاللَّهُ ، وَ مُحَمَّدٌ حِجاب‌ُاللَّهِ . » « 1 » به ما خدا عبادت مىشود و به ما خدا شناخته مىشود و به ما خدا به يگانگى ستوده مىشود و حضرت محمد ، دربانِ خدا است . اوصيايش - عليه‌السّلام - بلكه انبياى گذشته و اوصيايشان - عليهم‌السّلام - نيز بنابر معناى فوق ، در توضيح مناجات ، چنانند ؛ با اين تفاوت كه آن بزرگواران - عليهم‌السّلام - دوام انقطاع و خارج بودن از حجاب‌هاى ظلمانى و نورانى را خواهانند و ديگران ، تقاضاى بيرون شدن و توجّه نداشتن به آن حجاب‌ها را مىنمايند . « 2 »

--> ( 1 ) . بحارالانوار ، ج 23 ، ص 102 ، حديث 8 . ( 2 ) . در كتاب « سرّالإسراء » نسبت به معناى حجاب در مواردى گفتگوى از آن نموده‌ايم ، به فهرست موضوعى آن رجوع شود .