درگاه تو توبه نمودم ، سپس باز به سوى آن بازگشتم . از تو آمرزش مىطلبم و از آن چه به تو وعده دادم ؛ ولى به پيمان خود وفا نكردم ، از تو آمرزش مىخواهم . و از آن چه مقصودم از انجام آن روى [ ذات ، يا اسما و صفات ] گرامى تو بود و سپس نيت ديگر با آن آميخت ، آمرزش مىخواهم . و از گناهانى كه با نعمت و پوشش تو بر انجام آن نيرو گرفتم ، از تو آمرزش مىطلبم . و از گناهانى كه در برابر آفريده‌هايت با تو به مبارزه پرداختم ، آمرزش مىطلبم . و از هر گناهى كه از من سرزد و از هر كار زشتى كه كردم ، آمرزش مىخواهم . و از خدايى كه معبودى جز او نيست و زنده و پاينده و بزرگ و بزرگوار و آمرزنده‌ى گناه و توبه‌پذير است ، آمرزش مىطلبم ، همانند آمرزش‌خواهىِ كسى كه اختيار سود و زيان و مرگ و زندگانى و زنده شدن خود را ، جز در صورتى كه خدا بخواهد ، ندارد . استغفار ويژه انبيا و اوصيا - عليهم‌السّلام - مراد از استغفار در عبارت فوق ، استغفارى است كه انبيا و اوصيا - عليهم‌السّلام - دارند ؛ چنان كه فرموده شده : « إِسْتِغْفارَ مَنْ لا يَمْلِكُ لِنَفْسِهِ . . . » ؛ زيرا آن بزرگواران هستند كه داراى چنين صفتى مىباشند . در دعاى عرفه سيّدالشهداء - عليه‌السّلام - آمده : « يا مَنْ أَلْبَسَ أَوْلِيائَهُ مَلابِسَ هَيْبَتِهِ ، فَقامُوا بَيْنَ يَدَيْهِ مُسْتَغْفِرِينَ . » « 1 » و اى خدايى كه جامه‌هاى هيبت خويش را به تن دوستدارانت پوشاندى و آن‌ها در درگاه تو ، به آمرزش خواهى ايستادند . پس از بيان استغفارهاى فوق ، خداوند متعال به شش بيان خاصّ تسبيح شده « 2 » و سپس فرموده :

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 350 . ( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 628 .