( 4 ) « أَللَّهُمَّ ، لا خَرابَ عَلى ما عَمَّرْتَ ، وَ لا فَقْرَ عَلى ما أَغْنَيْتَ ، وَ لا خَوْفَ عَلى ما آمَنْتَ ، وَ أَنا بَيْنَ يَدَيْكَ ، وَ أَنْتَ عالِمٌ بِحاجَتِى ، فاقْضِها يا أَرْحَمَ الرّاحِمِينَ . » « 1 » خدايا ، آن چه را كه تو آباد كنى ، ويران نمىگردد و آن چه را كه تو بىنياز كنى ، نيازمند نمىگردد و كسى [ آن چه ] را كه تو ايمنى بخشى ، بيمناك نمىگردد و من اكنون در پيشگاه تو ايستاده‌ام و تو به نياز من آگاهى ، پس آن را برآورده ساز ، اى مهربان‌ترين مهربانان . خرابى در مظاهر ؛ به حساب مخلوقيّت نه به حساب خالق در بخش فوق ، نكاتى از نظر لفظ و معنى وجود دارد كه به آن‌ها اشاره مىشود . فرموده شده : « لا خَرابَ عَلى . . . » فرموده نشده : « لا خَرابِ فِيما . . . وَ يا لِما . . . » و نيز فرموده شده : « عَلى ما عَمَّرْتَ » و فرموده نشده : « عَلى مَن عَمَّرْتَ » و همچنين در دو مورد ديگر : « وَ لا فَقْرَ . . . » و : « وَ لا خَوْفَ . . . » ، بنابراين گمان مىشود از بيان دعا معناى ظريفى را بتوان استفاده نمود كه از خلافش به بيانى كه توجّه داده شد ، آن معنى استفاده نمىشود . توضيح آن كه : گويا امام - عليه‌السّلام - مىفرمايد : خرابى و فقر و خوف بر آن چه : « عَلى ما » خلق نمودى ، به حساب تكوين ( اعمّ از صاحبان شعور و غيره ) راه ندارد و كسى نمىتواند و نبايد بر آن‌ها به ديده خرابى و فقر و خوف نظر نمايد و اگر خرابى براى آن‌ها ديده مىشود ، به حساب ثانوى و مخلوقيّت و داراى كون و فساد بودن آن‌ها مىباشد ، نه به حساب خلقت اوليّه و تكوينشان . عمران و بىنيازى و امنيت ؛ در ملكوت اشياء امّا اين كه لفظ « ما » در « ما عَمَّرْتَ » و « ما أَغْنَيْتَ » و « ما آمَنْتَ » ، اشاره به چه امرى از امور

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 628 .