- « ظَفَرَ بِفَرْحَةِ الْبُشْرى مَنْ أَعْرَضَ عَنْ زَخارِفِ الدُّنْيا . » « 1 » هر كس از پيرايه‌هاى دنيا روى بگرداند ، به شادمانى بشارت [ خداوند سبحان ] رستگار خواهد گرديد . ( 971 ) « أَللَّهُمَّ ! إِنَّ قُلُوبَ الْمُخْبِتِينَ إِلَيْكَ والِهَةٌ . » « 2 » خداوندا ! به راستى كه دل‌هاى آرام‌گرفتگان به تو ، سرگشته است . پيش از آن كه به معناى جمله‌ى فوق و معانى جمله‌هاى هفده‌گانه ديگر اين بخش از دعا بپردازيم ، سزاوار است خوانندگان را به امور ذيل توجه دهيم : 1 . تصوّر موقعيّتى كه آن حضرت - عليه‌السّلام - هنگام ذكر داشته ؛ اين بيانات بعد از واقعه‌ى كربلا ، در حالى است كه در بيابان خيمه زده و ساكن بيابان شده و به زيارت جدّ بزرگوارش رفته است . 2 . توجّه به اين كه آن حضرت اين بيانات را براى خود فرموده و نخواسته در آن شرايط ، تنها سخن از كمالات اولياى الهى فرموده باشد ؛ زيرا كارها و گفتار آن حضرت و ديگر معصومين - عليهم‌السّلام - ، همواره و در هر جا حساب شده مىباشد . بنابراين ، گويا با اين جمله‌ها مىفرمايد : مرا و آنان كه كمالات من را دارند ، هيچ چيز مانع و حاجب از توجّه خاصّ به مبدأ نخواهد شد و همواره به عنايات حضرت حقّ متلبّس خواهيم بود ؛ و تقاضاهاى دوازده‌گانه گذشته را براى آن مىطلبيم ، كه بنده‌ايم و مالك هيچ يك از امور خود نيستيم و دوام آن‌ها را مىخواهيم . ( به بيانى كه گذشت )

--> ( 1 ) . فهرست موضوعى غرر و درر ، باب‌الدنيا ، ص 112 . ( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 470 .