- « إِنَّ الْحُجَّةَ لا تَقُومُ للَّهِ عَلى خَلْقِهِ إِلّا بِإِمامٍ حَتّى يُعْرَفَ . » « 1 » حجّت خدا بر مردم تمام نمىشود ، مگر با وجود امامى كه شناخته شود . - « وَاللَّهِ ، ما تَرَكَ اللَّهُ أَرْضَاً مُنْذُ قُبِضَ آدَمُ - عليه‌السّلام - إلّا فِيها إِمامٌ يَهْدِى بِهِ إِلَى اللَّهِ ، وَ هُوَ حُجَةٌ عَلى عِبادِهِ ، وَلا تَبْقَى الْأَرْضُ بِغَيْرِ إِمامٍ حُجَةٍ للَّهِ عَلى عِبادِهِ . » « 2 » به خدا سوگند ، از زمانى كه خداوند روح حضرت آدم - عليه‌السّلام - را قبض نمود ، زمين را از امامى كه مردم به وسيله‌ى او به خدا رهنمون مىگردند ، خالى نگذاشت و اوست حجّت خدا بربندگانش و هيچ گاه زمين بدون امام - كه حجّت خدا بربندگانش مىباشد ، - خالى نمىماند . در نتيجه از احاديث فوق و شبيه به آن‌ها استفاده مىشود هر كسى نمىتواند حجّت بر خلق ، بلكه برآسمان‌ها و زمين و جنّ و انس شود ، مگر به مقام امامت نايل گرديده باشد . و به اين مقام نايل نمىشوند ؛ مگر آنان كه از آزمايش سربلند بيرون آمده باشند ، چنان كه خداوند درباره‌ى حضرت ابراهيم - عليه‌السّلام - مىفرمايد : وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ « 3 » و چون ابراهيم را پروردگارش با كلماتى بيازمود و وى آن همه را به انجام رسانيد [ خدا به او ] فرمود : « من تو را پيشواى مردم قرار دادم . و در احاديث آمده است : « وَقَدْ كانَ إِبْراهيمُ نَبِيّاً وَلَيْسَ بِإِمامٍ حَتّى قالَ اللَّهُ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً . » « 4 » و زمانى حضرت ابراهيم - عليه‌السّلام - پيامبر بود و امام نبود ، تا اين كه خداوند به او فرمود : من تو را پيشواى مردم قرار دادم .

--> ( 1 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 77 ، حديث 8 . ( 2 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 78 ، حديث 16 . ( 3 ) . سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 24 . ( 4 ) . اصول كافى ، ج 1 ، ص 175 ، حديث 1 .