با اين توضيحات ، جمله زيارت را نسبت به مقام آن حضرت ، نمىتوان امر كوچكى به حساب آورد ، فَتَأَمَّلْ أَيُّهَا الْقارِئُ الْعَزيزُ ! ( 957 ) « أَشْهَدُ لَقَدْ جاهَدْتَ يا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ! فِى اللَّهِ حَقَّ جِهادِهِ . » « 1 » گواهى مىدهم كه تو - اى اميرمؤمنان - حقيقتاً در [ راه خشنودى ] خدا مجاهده نمودى . در اين بخش از زيارت ، نكاتى وجود دارد كه به طور اشاره يادآور مىشويم : شهادت ائمه - عليهم‌السّلام - بر اعمال گذشته و آينده 1 . شهادت دادن امام باقر - عليه‌السّلام - برعمل مجاهده‌ى آن بزرگوار و اين مسأله با توجه به اين كه كسى تا چيزى را صورتاً نديده باشد ، نمىتواند بر آن شهادت بدهد ، جاى تأمل و دقت است و البته اين گونه بيانات در زيارات معصومين - عليهم‌السّلام - بسيار به چشم مىخورد . شهادت‌هايى كه در كلمات معصومين - عليهم‌السّلام - و در قرآن و دعا و زيارات مأثوره واقع شده ، حكايت از اين مىكند كه آن بزرگواران ، شهادت براعمال را تنها برامور و كارهاى زمان خود ندارند ، بلكه برگذشته و آينده نيز شاهدند و مىتوانند شهادت دهند و اين ، منزلت والايى است كه هدايت شدگان صراط مستقيم الهى آن را دارا مىباشند ، چنان كه خداوند در قرآن شريف مىفرمايد : صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ « 2 » راه آنان كه برخوردارشان كرده‌اى . و در آيه‌اى ديگر ، درباره‌ى راه يافتگان به اين صراط مىفرمايد :

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 470 . ( 2 ) . سوره‌ى فاتحه ، آيه‌ى 7 .