( 656 ) « أَللَّهُمَّ ! إِنَّكَ تَرى وَ لا تُرى ، وَ أَنْتَ بِالْمَنْظَرِ الْأَعْلى ، فالِقُ الْحَبِّ وَ النَّوى ، تَعْلَمُ السِرَّ وَ أَخْفى . » « 1 » خداوندا ! به راستى كه تو مىبينى و ديده نمىشوى و در بالاترين تماشاگاه قرار دارى و دانه و هسته را مىشكافى و از راز و نهان‌تر [ از آن ] آگاهى . بستگى عالم ملك به عالم ملكوت چون اين بخش پيش گفتارى است براى آشكار شدن معانى جمله‌هاى بخش چهارم ، از بيان اجمالى آن ( با اين كه در گذشته از چنين بياناتى پرده برداشته شد ) مىگريزيم : اوّلًا : نصوص كتاب الهى و سنّت نبوى - صلّى اللَّه عليه و آله و سّلم - و معارف آن دو ، به ما آگاهى مىدهند كه خداوند متعال در كنار از مظاهرش نبوده و محيط به آنان و با آن‌هاست ، علاوه عقل و شهود اهل شهود نيز بر اين امر امضايى تمام دارند . بنابراين ، بايد مظاهر و خلايق و همه‌ى اشياء ، ظهور يافته‌ى اسامى و صفات و كمالات او سبحانه باشند و دوام و بقاء و كمالاتشان به حضرت حق سبحانه بستگى داشته باشد ، نه به خود . قرآن شريف عالم مظهريّت آن‌ها را عالم مُلك و خلقى نام مىگذارد و عالم ربطى آن‌ها را با حقيقتشان ، عالم ملكوتى و امرى ، چنان كه مىفرمايد : - أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ « 2 » آگاه باش كه [ عالم ] خلق و امر از آن اوست . - بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ « 3 » ملكوت هر چيزى در دست اوست .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 294 . ( 2 ) . سوره‌ى اعراف ، آيه‌ى 54 . ( 3 ) . سوره‌ى يس ، آيه‌ى 83 .