مِنْكَ إلَيْكَ » ، در عين اين كه به نظرى ( كه گفته شد ) ، از او سبحانه خويش را جدا مىكند ، از نظر ديگر به سوى او مىرود . اين جا است كه در حال نماز مىگويد : « أَتَيْتُكَ وافِداً إِلَيْك » و با توجّه به اين كه پيش از توجّه به نماز ، نمىتوانسته به مظهريّت و آثار آن عنايت نداشته باشد و مىگويد : « مُتَأَوِّياً مِنْ ذُنُوبِى إِلَيْكَ ، زآئِراً » توجّه تام در نماز و نظر نداشتن به جنبه آثار مظهريت ، همانا زيارت اولياى اوست و اين جا است كه به كلام رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سّلم - به ابىذر پى مىبريم كه مىفرمايد : « يا أَباذَرِّ ، جَعَلَ اللَّهُ - جَلِّ ثَنائُهُ - قُرَّةَ عَيْنِى فِى الصَّلاةِ ، وَ حَبَّبَ إِلَىَّ الصَّلاةَ كَما حَبَّبَ إِلَى الْجائِعِ الطَّعامَ ، وَ إِلَى الظَّمْآنِ الْمآءَ ، وَ إِنَّ الْجائِعَ إِذا أَكَلَ شَبِعَ ، وَ إِنَّ الظَّمْآنَ إِذا شَرِبَ رَوِىَ وَ أَنَا لا أَشْبَعُ مِنَ الصَّلاةِ . » « 1 » اى اباذر ! خداوند - جل‌ّثنائه - نور چشم مرا در نماز قرار داده و آن را محبوب من قرار داده است ، چنان كه غذا را مورد علاقه‌ى شخص گرسنه و آب را مورد علاقه‌ى شخص تشنه قرار داده است ؛ ولى گرسنه وقتى غذا مىخورد ، سير مىشود و تشنه وقتى آب مىنوشد ، سيراب مىگردد ، ليكن من [ هيچ گاه ] از نماز سير نمىشوم . و بنابراين حق زايرى چون رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سّلم - بر مزور ( خداوند ) آن است كه تهيدست از زيارتش برنگردد و تحفه‌اى از اين زيارت‌گاه با خود داشته باشد و آن ، رضايت و بهشت موعود به مراتبش و يا جنّت ديدار و تجلّيات حضرتش ، پيش از جنّت موعود مىباشد و در واقع رضايت پروردگار ، همان بهشت اوست . دعاى قنوت نماز عيد يكى از دعاهاى ماه شوّال دعايى است كه مرحوم سيد براى قنوت نماز عيد نقل فرموده است . مرحوم نورى - رحمه‌اللَّه - نيز اين دعا را به همين ضمامين ، در مستدرك از

--> ( 1 ) . بحارالانوار ، ج 77 ، ص 79 و 80 .