آن‌ها شهوت و گرايش خاصّى را براى طىّ مدّت اندك حيات دنيوى و نيل به شناسايى خود قرار داده است . بر اين اساس ، اگر انسان بخواهد از اعضا و جوارح خود بيش از حدّ اعتدال استفاده نمايد ، از غرض غايى خلقت باز خواهد ماند و آن مطلوب الهى نمىباشد . شايد دو جمله‌ى اين فراز كه در ادامه‌ى فراز گذشته آمده ، درصدد اين باشد كه بفرمايد : خدايا ! تو اندرزها را ارايه داده‌اى و رخدادهاى دگرگون كننده‌ى تو آشكار است و يادبودهاى گذشتگان براى پند گرفتن آيندگان باقى مانده است ؛ امّا غلبه‌ى شهوات و تمايلات و كشش لذّات دنيوى نمىگذارد از طريق مظاهر جهان هستى ، راهى به تو پيدا نماييم ، نه تنها نمىگذارد كه : ( 322 ) « نَعْتَرِضُ أَمْرَكَ وَ نَهْيَكَ بِسُوءِ الْإِخْتِيارِ وَالْعَمى عَنِ الْإِسْتِبْصارِ ، وَ نَمِيلُ عَنِ الرَّشادِ ، وَ نُنافِرُ طُرُقَ السَّدادِ . » « 1 » با امر و نهى تو با گزينش ناپسند و كوردلى و انحراف از بصيرت برخورد و استقبال مىكنيم و از گزينش راه رشد و هدايت منحرف گرديده و از راه‌هاى درستى و استوارى نفرت داريم . آثار سوء افراط در تمايلات و لذّات از اين فراز استفاده مىشود : 1 . بهره‌مندى بيش از حدّ از شهوات و لذايذ عالم طبع ، موجب بىاعتنايى به اوامر و نواهى الهى و يا نديدن اوامر و نواهى است . 2 . بىتوجّهى به امر و نهى ، به سوء اختيار هر كس انتساب دارد ، نه به فعل حقّ

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 155 .