تعالى است ، راهنما گردد . اين ممكن نيست مگر آن كه خواسته الهى بر آن قرار گيرد ، از اين رو فرموده شده : « وَخُذْ بِكُلِّ أَعْضآئِى إِلى إِتِّباعِ آثارِهِ » جمله‌ى آخر دعا : « يا نُورَ قُلُوبِ الْعارِفِينَ ! » نيز شاهد بر آن است كه امور سه‌گانه گذشته ، اشاره به امور معنوى مىباشد ؛ زيرا دل و قلوب كسانى كه او سبحانه را شناخته‌اند ، از انوار الهى به گونه‌اى منوّر گشته ، كه آراسته به امور سه‌گانه فوق شده‌اند . دعاى روز نوزدهم ماه رمضان ( 624 ) « أَللَّهُمَّ ! وَفِّر [ فِيهِ ] حَظِّى مِنْ بَرَكاتِهِ [ بَرَكاتِكَ ] ، وَ سَهِّلْ سَبِيلِى إِلى حِيازَةِ [ إِصابَةِ ] خَيْراتِهِ [ خَيْراتِكَ ] ، وَ لا تَحْرِمْنِى [ وَارْزُقْنِى قَبُولَ حَسَناتِهِ ] الْقَلِيلَ مِنْ [ قَبُولِ حَسَناتِهِ [ ] حَسَناتِكَ ] ، يا هادِىَّ [ هادِياً ] إِلىَ الْحَقِّ الْمُبِينِ ! » « 1 » خداوندا ! [ در اين روز ] بهره‌ى من از بركات آن [ يا : از بركاتت ] را بيشتر گردان و راه من را به گردآوردن خيرهاى آن [ يا : رسيدن به خيرات خود ] آسان ساز و مرا از [ قبول و پذيرش ] كارهاى نيك اندك آن [ يا : خويش ] محروم مفرما [ يا : پذيرش كارهاى نيك آن را روزىام فرما ] ، اى هدايتگر من [ يا : اى هدايتگر ] به سوى حقّ آشكار ! ضرورت پرهيز از اعتماد به اعمال خويش دعاى گذشته در مقام تقاضاى توجه به مقامات معنوى از خداوند بود و اين دعا ، در

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 190 .