سوى او باز مىگرديد . ) برمىآيد امام - عليه‌السّلام - در مقام اداى توحيد كامل و خواندن خداوند متعال به يگانگى در ذات و صفات و اسم و فعل و شريك نداشتن او از هر جهت ، به گونه‌اى كه شايسته‌ى او است مىباشد ؛ چنان كه خداوند مىفرمايد : وَ لا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ كُلُّ شَيْءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ « 1 » و معبود ديگرى را همراه با خدا مخوان ، معبودى جز او نيست ، هر چيز جز روى [ اسم‌ها و صفات ] او نابود است ، فرمانروايى مخصوص او است و تنها به سوى او باز مىگرديد . زيرا عبارت « هالِكٌ إِلّا وَجْهَهُ » مىفرمايد : « هالِكٌ » ؛ ( اكنون نابود است ) و نه « يَهْلِكُ » ؛ ( در آينده نابود مىگردد . ) در آيه‌ى شريفه و دعا ، به نيستى و اعتبارى بودن كمالات همه مظاهر اشاره دارد . افزون بر اين ، در ادامه‌ى دعا آمده است : « وَ سُبْحانَ الَّذِى قَهَرَ كُلَّ شَىْءٍ بِجَبَرُوتِهِ . . . » « 2 » و منزّه است خداوندى كه با چيرگى با شكوهش ، بر هر چيز چيره است . . . اين جمله ، در مقام تنزيه حضرت حقّ از شريك داشتن در وحدت ذاتى و صفاتى و اسمايى و افعالى است و اين توهّم كه قهّاريّت ، قدرت و مالكيّت و . . . خداوند سبحان همانند مظاهر باشد را ، دفع مىكند . ( 350 ) « سُبْحانَ خالِقِى وَ لَمْ أَكُ شَيْئاً ، أَلَّذِى كَفَلَنِى بِرَحْمَتِهِ ، وَ غَذّانِى بِنِعْمَتِهِ ، وَ فَسَحَ لِى فِى عَطِيَّتِهِ ، وَ مَنَّ عَلَىَّ بِهِدايَتِهِ ، بِما ألْهَمَنِى وَحْدانِيَّتِهِ وَ التَّصدِيقِ بِأَنْبِيآئِهِ وَ حامِلِى رِسالَتِهِ . . . وَ جَعَلَ مِنْ أَكارِمِ

--> ( 1 ) . سوره‌ى قصص ، آيه‌ى 88 . ( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 163 .