أَنْبِيآئِهِ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِمْ - أَروُمَتِى ، وَ مِنْ أَفاضِلِهِمْ نَبْعَتِى ، وَ لِخاتَمِهِمْ - صَلّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ - عَوْنَتِى . أَللَّهُمَّ ! لا تُذَلِّلْ مِنِّى ما أَعْزَزْتَ ، وَ لاتَضَعْنِى بَعْدَ أَنْ رَفَعْتَ ، وَ لا تُخْذِلْنِى بَعْدَ أَنْ نَصَرْتَ . » « 1 » پاك و منزّه است خدايى كه مرا در حالى كه چيزى نبودم آفريد ، هم او كه به رحمت خويش سرپرستىام نمود و به نعمت خويش تغذيه‌ام فرمود و بخشش گسترده‌اش را به من ارزانى داشت و با الهام يگانگى و تصديق پيامبران و حاملان رسالتش به من ، هدايتش را بر من منّت نهاد . . . و گوهرم را از بزرگوارترين پيامبران - درود خداوند بر آنان باد ! - و سرچشمه‌ام را از برترين آنان و ياورى و پشت‌گرمىام را براى خاتم آنان - كه درود خداوند بر او و خاندان او ! - قرار داد . خداوندا ! بعد از آن كه مرا تقويت فرمودى ، خوار مكن و بعد از آن كه بلندم كردى ، پايين مياور و بعد از يارىام بىياورم مگردان و به شكست مبتلا مكن . معرفى خويش در قالب دعا از طرف معصوم - عليه‌السّلام - اين جمله‌ها ، به خوبى سخن گذشته‌اى را كه معصوم - عليه‌السّلام - بنابر نقل در اين دعا با ابراز توحيد خالص ، حقّ سبحانه را به يگانگى مىستايد ، اثبات مىكند ؛ زيرا در تمام موارد ، ضمير متكلّم وحده ذكر شده است ؛ مانند : « خالِقِى » ، « كَفَلَنِى » ، « غَذّانِى » و . . . و به ويژه جمله‌ى « جَعَلَ مِنْ أَنْبيآئِهِ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِمْ - أَرُومَتِى . » كه در مقام بيان ريشه و حسب و نسب خويش و انشعاب آن از شجره‌ى نبوّت مىباشد ، گواه بر اين است كه معصوم - عليه‌السّلام - در اين دعا ، در مقام معرّفى شخص شخيص خود از نظر اعتقاد به مبدأ و رسالت بوده و در پايان نيز در مقام تقاضاى از دست نرفتن منزلت‌هاى معنوى خود از حضرت پروردگار برآمده و مىفرمايد : « أَللَّهُمَّ ! لا تُذَلِّلْ مِنِّى ما أَعْزَزْتَ . . . »

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 163 .