از حضرتش سبحانه تقاضا شود ؛ چرا كه بقاى حالات چهارگانه‌ى گذشته ، به حفظ امور چهارگانه‌ى فوق « وَارْزُقْنِى يا رَبّ . . . » بستگى دارد ؛ امّا اين كه مراد از « ذكرك » در جمله‌هاى فوق كدام يك از اقسام ذكر است ( ياد بنده حق سبحانه را و يا ذكر حق سبحانه بنده‌اش را كه بالاترين ذكر به حساب مىآيد ؟ ) گمان مىشود قسم دوم اراده شده باشد و ( كاف خطاب « ذِكْرَكَ » ) نيز شاهد بر آن مىباشد ، علاوه بر اين ، يقين و ايمانى كه در دعا تقاضاى آن شده - كه پروردگار مباشر قلب بنده‌اش شود - همان ياد او از بنده است . خداوند سبحان مىفرمايد : - فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ « 1 » پس مرا ياد كنيد ، تا شما را ياد نمايم . - إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ « 2 » به راستى كه نماز از كارهاى زشت و ناپسند باز مىدارد و مسلّماً ياد خدا بزرگ‌تر است . معناى درخواست شكر الهى نيز در مورد معناى « شكرك » و اين كه آيا شكر بنده از خدا يا شكر خدا از بنده مراد است ، شايد بتوان گفت : به اعتبار كاف خطاب « شُكْرَكَ » ، شكر پروردگار از بنده اراده شده باشد و آن ، همان زياد نمودن و يا دوام عنايت و رحمت‌هاى خاصّه‌اى است كه به بندگان مقرّب خويش داشته و دارد . خداوند مىفرمايد : - وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ « 3 » و آن هنگام كه پروردگارتان اعلام فرمود كه : اگر سپاسگزاريد ، مسلّماً [ روزى و نعمت ] شما را افزون كنم . - وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ « 4 »

--> ( 1 ) . سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 152 . ( 2 ) . سوره‌ى عنكبوت ، آيه‌ى 45 . ( 3 ) . سوره‌ى ابراهيم ، آيه‌ى 7 . ( 4 ) . سوره‌ى شورى ، آيه‌ى 23 .