اى بنده‌ى من ! از من اطاعت كن تا تو را همانند خود گردانم ؛ من زنده‌اى هستم كه هرگز نمىميرم ، تو را نيز آن چنان زنده مىگردانم كه نميرى ، من بىنيازى هستم كه نيازمند نمىشوم ، تو را نيز آن چنان بىنياز مىگردانم كه نيازمند نشوى ، من هر چه بخواهم موجود مىشود ، تو را نيز چنان مىگردانم كه هر چه بخواهى پديد آيد . احتمال ديگر اين است كه از جمله‌ى « وَ افْعَلْ بِى ما أَنْتَ أَهْلُهُ » ، تقاضاى رفتار نمودن حق سبحانه با بنده به صفت جمال و لطف و يا نگاه نكردن او سبحانه به بدى و نقص بنده در اعمالش اراده شده باشد . جمله‌ى « يا أَرْحَمَ الرّاحِمِينَ » كه در ادامه‌ى اين جمله آمده ، مىتواند گواه بر هر يك از اين سه احتمال گذشته باشد . نيز جمله‌ى « إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ » در همه‌ى احتمالات گذشته ، دليل بر قادر ديدن خداوند متعال بر همه‌ى آن‌ها است . فَتَأَمَّلْ . مطلوبيّت عدم انحصار دعا به امور دنيوى سيّد ابن طاووس - رحمه‌اللَّه - در انتهاى دعا مرقوم فرموده است : « فَادْعُ بِما أَحْبَبْتَ » « 1 » پس هر چه دوست داشتى ، به درگاه خدا دعا كن . احتمال دارد اين سخن از معصومى باشد كه دعاى گذشته از او نقل شده است . نيز احتمال دارد اين سخن از خود سيدّ - رحمه‌اللَّه - باشد . در هر حال ، لازم است خواننده‌ى عزيز ، حاجت‌هاى خويش را به امور دنيوى منحصر ننمايد ، بلكه امورى را از خداوند بخواهد كه در راه تكميل نفس خويش از آن بهره‌مند شود تا پس از اين جهان ، از نعمت‌هاى ظاهرى و باطنىِ اخروى نيز برخوردار گردد .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 181 و 182 .