دعاى بعد از دو ركعت از هشتاد ركعت شب نوزدهم ( 23 ) اين دعا در بردارنده‌ى نكات لطيف توحيدى است ، به برخى از فرازهاى آن اشاره مىشود : ( 455 ) « أَللَّهُمَّ ! إِنِّى أَسْأَلُكَ بِأَسْمآئِكَ الْحَمِيدَةِ الْكَرِيمَةِ الَّتِى إِذا وُضِعَتْ عَلَى الْأَشْيآءِ ذَلَّتْ لَها ، وَ إِذا طُلِبَتْ بِهَا الْحَسَناتُ أُدْرِكَتْ ، وَ إِذا أُرِيدَ بها صَرْفُ السَّيِّئآتِ صُرِفَتْ . » « 1 » خداوندا ! به آن نام‌ها [ و كمالات ] ستوده و ارجمندت از درگاه تو درخواست مىكنم كه وقتى بر اشيا نهاده شود ، خوار و ذليل مىگردند و هنگامى كه كارهاى نيك به واسطه‌ى آن‌ها درخواست شود ، انسان به آن‌ها دست مىيابد و هرگاه خواسته شود كه بدىها و گناهان به وسيله‌ى آن‌ها بر طرف گردد ، بر طرف مىشوند . معناى وضع نام‌هاى الهى بر اشيا آن چه در اين جهان و جهان ديگر ظهور و بروز يافته و مىيابد ، همگى نشأت گرفته و پرتوى از نام‌هاى جمالى و جلالى حضرت حق سبحانه مىباشند . البته هر مظهرى به اقتضاى خلقىاش ، از اسم مناسب بهره‌مند است . بر اين اساس ، به نظر مىرسد جمله‌هاى اين فراز درصدد آن نيست كه بفرمايد وقتى نام‌هاى لفظيّه‌ى خاصّ بر چيزى نهاده و خوانده شود ، آن چيز حالت خضوع به خود مىگيرد ؛ هر چند اسامى الهى ، قدرت چنين امرى را دارند ؛ بلكه در مقام آن است كه بفرمايد : همه‌ى مظاهر به نام‌ها

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 182 .