[ مشتمل ] بر چهار جزء قرار داد كه با هم هستند و هيچ كدام پيش از ديگرى نيست ، سپس سه اسم از چهار اسم را به خاطر نياز آفريده‌ها بدان ، آشكار ، و يكى را بازداشته و [ از مخلوقات ] محجوب ساخت ، و آن همان اسمِ مكنون و پوشيده و مخزون [ و اندوخته و در گنجينه‌ى ذات ] مىباشد . پس اين‌ها اسامى و نام‌هايى هستند كه آشكار و هويدا گشته‌اند ، پس ظاهر و آشكار همان [ اسم ] اللَّه ، - تبارك‌وتعالى - است ، و خداوند سبحان براى هر كدام از اين اسم‌ها چهار ركن و پايه را مسخّر و فرمانبردار نمود ، پس مجموع اين‌ها دوازده ركن مىشود ، سپس براى هر ركنى ، سى اسم آفريد ، [ يعنى ] فعل و كارى كه به آن‌ها منسوب است ، پس او است رحمان و رحمت گستر ، رحيم و مهربان ، فرمانروا ، و بسيار پاكيزه [ از هر عيب و كاستى ] ، آفريدگار ، پديدآورنده ، چهره نگار ، زنده ، استوار و استوار دارنده‌ى [ آفريده‌ها ] كه خواب آلودگى و خواب او را فرا نمىگيرد [ و از كار باز نمىدارد ] ، آگاه ، كاردان ، شنوا ، بينا ، حكيم ، عزيز و سرافراز ، جبّار و چيره [ بر همگان و يا جبران كننده‌ى كاستىهاى خلق ] ، متكبّر و سربلند ، بلندپايه ، بزرگ ، توانمند ، توانا ، سالم [ از هر نقص ] ، ايمنى بخش ، چيره و فايق [ بر خلق ] ، [ آفريننده ] ، ايجاد كننده ، نوآفرين ، و الا ، بزرگوار ، گرامى و بخشنده ، روزى دهنده ، زنده كننده ، ميراننده ، برانگيزنده ، وارث . اين اسم‌ها و نام‌هاى نيكوتر ديگر - تا اين كه سيصد و شصت اسم تمام شود - همه به آن سه اسم منسوب هستند . و اين سه اسم اركان و پايه‌اند ، و [ آن ] يك اسم مكنون و پوشيده و مخزون و اندوخته [ در نزد خويش ] را با اين سه اسم محجوب و پنهان ساخت و اين [ معناى ] فرمايش خداوند متعال است كه فرمود : « بگو : خدا را بخوانيد ، يا رحمان را بخوانيد ، هر كدام را بخوانيد ، نام‌هاى نيكوتر تنها از آن او است . » اين اسم كه در عين آفريده شدن ، در ظلّ ( چنان كه در دعاى مبعث آمده ) و يا در ذات ( چنان كه در دعاى آل ياسين ذكر شده ) و يا در مكنون غيب پروردگار ( بنابر تعبير