( 2 ) « أَللَّهُمَّ ! أَبْقِنِى خَيْرَ الْبَقآءِ ، وَ أَفْنِنِى خَيْرَ الْفَنآءِ عَلى مُوالاةِ أَوْلِيائِكَ ، وَ مُعاداةِ أَعْدائِكَ ، وَ الرَّغْبَةِ إِلَيْكَ ، وَ الرَّهْبَةِ مِنْكَ ، وَ الْخُشُوعِ ، وَ الْوَقارِ ، وَ التَّسْلِيمِ لَكَ ، وَ التَّصْدِيقِ بِكِتابِكَ ، وَ اتِّباعِ سُنَّةِ رَسُولِكَ - صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ آلِهِ - . » « 1 » خداوندا ! مرا به بهترين بقاء و پايدارى ، زنده و باقى بدار و به بهترين مرگ بميران ، يعنى بر دوستى دوستان و دشمنى دشمنانت و گرايش به سوى تو و هراس از تو و فروتنى و آرامش و تسليم در برابر تو و تصديق كتاب و پيروى از روش پيامبرت - رحمت‌هاى [ خاصّ ] تو بر او و خاندان او باد - . راه‌هاى احراز بهترين نوع زندگى و مرگ از دو جمله‌ى اوّل اين فراز برمىآيد كه بهترين چيز براى بشر در عالم ، پس از سپرى كردن اين دنيا ، زيستن و انتقال نيك از اين جهان به جهان ديگر است ؛ اما اين كه چگونه و با چه چيز مىتوان اين سعادت را به دست آورد ، بيانات نُه‌گانه ذيل دعا راهنماى به آن است : 1 . دوستى با دوستان خدا : « عَلى مُوالاةِ أَوْلِيائِكَ » جاى ترديد نيست كه اگر كسى با بندگان خاصّ الهى كه انبيا و اوصياى ايشان - عليهم‌السّلام - در رأس آنان قرار دارند ، بنشيند و به آنان محبت بورزد و يا با فرموده‌هاى آنان انس داشته باشد ، بهترين بقاء و فنا را خواهد داشت . وقتى انسان با كسانى كه طريقه‌ى آنان را پيشه‌ى خود ساخته و به كمالات انسانيّت نايل گشته‌اند ، مجالست و محبّت داشته باشد ، قطعاً اين نشست و برخاست و دوستى در زندگى اين جهان و جهان ديگر براى او اثرات و بركات معنوى فراوانى به ارمغان خواهد آورد .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 10 .