بيابانها نصيب آن نشود ، و نزديك آن باشد كه از گرسنگى جان از تنش بيرون رود ، تن اين جانور از پيهى كه در كوهان دارد تغذيه مىكند و با آن مىتواند چند روز خوراك خود را تأمين كند . يكى از توشه‌هاى صحرانوردى آب است ، و شايد مهمترين زاد و توشه بوده باشد ، و در بدن شتر براى احتياط وسايلى است كه آب را براى آن تأمين مىكند كه شايد از آنها هيچ خبرى نداشته باشد ، و از جملهء آنها اين كه بينى اين جانور به دهانش پيوسته است ، و دهان آبى را كه از بدن همراه با هواى تنفسى خارج مىشود ، در خود نگاه مىدارد . . . و از اين راه شتر مىتواند شصت ليتر آب ذخيره كند ! مگر معدهء او سه مخزن ندارد ؟ و اضافه مىكند : جانوران ديگر غير از شتر نمىتوانند صحراهاى دور و دراز را طى كنند ، و شتر با شكل پايش براى اين كار آمادگى پيدا كرده است ، در صورتى كه سم خر و اسب در ريگ بيابان فرو مىرود و نمىتوانند بيابان نوردى كنند . شتر با دست و پاى دراز محكم بدن بزرگى را با كوهان قرار گرفتهء در بالاى آن به راحتى حمل مىكند ، و همين بلندى دست و پا سبب آن مىشود كه از ناهمواريهاى در زمين با گام بلند برداشتن به راحتى عبور كند . چشم شتر مژه‌هاى پيچيده دارد كه چون چشم را ببندد از داخل شدن ريگ صحرا كه همراه باد است به چشم جلوگيرى به عمل مىآورد ، / 71 و گوشهاى شتر پوشيدهء از موى فراوان است كه شايد مانع داخل شدن ريگ و شن به آن باشد ، و بينى اين جانور به صورت دو شكاف تنگ است كه مىتواند آنها را در هنگام حاجت ببندد و باز از داخل شدن ريگ به آن جلوگيرى كند . . . هر چه در آفرينش شتر صورت گرفته ، هدفش جلوگيرى از شن است ، از كف پا تا بالاى سر . پس منزه است خدايى كه شتر را آفريد ، و واى بر حال كسى كه به اين جانور نگاه كند و از آن عبرت نگيرد ! [ 18 ] هنگامى كه آيات قرآن را تلاوت مىكنيم ، چنان به نظر مىرسد كه يك تابلو هنرى در برابر ما ترسيم مىشود ، و چون نام شتر به ميان آيد ، پس از آن