شريفت‌تر زندگى كند ، و شايد اوضاع و احوال سياسى براى اغلب مفسران و بسته بودن محيط اجتماعى آنان مانع آن بوده است كه به اين كار بپردازند . در آن كوشيدم تا اين جاى خالى را تا حدى در خلال تفسير و سخنرانىها پر كنم و در آن به بحث بپردازم . / 480 دوم : وجود فاصله و گودالى ميان تفسيرها و احاديث مأثور از پيامبر و اهل بيت - عليهم السلام - مگر آن جا كه مستقيما به تفسير آيهء كريمه مربوط مىشود ، با علم به اين كه همهء احاديث پيامبر و اهل بيت در واقع تفسيرى از قرآن است ، و بنا بر اين چيزى جز انعكاس نور وحى بر قلبهاى ايشان نيست ، و به همين سبب لازم است برنامهء تازه‌اى براى تفسير از طريق اين مجموعهء بزرگ روايات شريفه طرحريزى كنيم ، ولى چگونه ؟ از طريق حذف كردن قيد لفظ و معطوف داشتن توجه به معانى ، پس هنگامى كه از آيهء كريمه حقيقتى را الهام گرفتيم ، در نصوص به دنبال تبصره‌هاى توضيحى براى آن به جستجو بر مىخيزيم و آنها را در تفسير اين آيه براى تكامل معنى ثبت مىكنيم . . . مثلا ، هنگامى كه دربارهء آيه‌اى بحث مىكنيم كه بصيرتى به ما دربارهء علم و علما مىدهد ، در توضيح و تفسير آن نصهايى را كه در پيرامون علم آمده ، با صرف نظر كردن از اين كه مربوط به اين آيه باشد يا نه ، ثبت مىكنيم ، بدان سبب كه آن نيز تفسيرى از آيه است ، خواه در آن ذكر شده باشد يا نه . . . دعاهاى به جا مانده‌اى كه به حق گنجينه‌هاى معارف اسلامى است ، و در نتيجه درخششهايى از نور وحى است ، بر زبان بزرگان عرفاى مبارك يعنى پيامبر و اهل بيت او - عليهم السلام - جارى شده است . آيا شايسته نيست كه از آنها در تفسير آيات معرفتى كه نيمى از قرآن يا بيش از آن است بهره بردارى كنيم ؟ همهء اينها من و برادران را به تأسيس « دار الهدى » برانگيخت كه هدف آن تأليف تفسير گسترده‌اى متكى بر احاديث مأثور بر طبق برنامهء ياد شده ( اهتمام و توجه به معانى ) باشد ، و نامى كه اگر اين تفسير بيرون آيد براى آن مىپسندم « من بينات القرآن » است كه تفصيلى براى اين تفسير « من هدى القرآن » به شمار