حرف . در آن هنگام كه خوانا كننده خدا باشد ، و دريافت كننده خوانايى كسى كه خدا با علم خود او را براى رساندن رسالت مستولى بر همهء رسالتها برگزيد ، بدان منظور نبود كه رسول از حدّ بشرى كه فراموشى براى او جايز است خارج شود ، بلكه خدا نمىخواست كه او فراموش كند ، پس ضمانت در اين جا از جانب خدا است ، و آن كه خدا ضامن او باشد ، چگونه ممكن است فراموش كند ؟ ! اين است حقيقت عصمت بدان گونه كه صاحبان بصيرت آن را مىفهمند ، يعنى اين كه خدا بنده‌اى را از اين كه در زير تأثير عوامل انحراف و لغزشگاههاى ضعف بشرى و مراكز هوا و هوس و شهوت باشد ، نگاه دارد . [ 7 ] و براى آن كه مردمان ساده دل چنان گمان نكنند كه فرستادهء خدا بر اثر رسالت إله شده است ، كتاب خدا اين يادآورى را فراموش نكرده است . . . در بيشتر جاهايى كه از فرستادگان بزرگوار خود سخن گفته ، يا از نقاط ضعفى در ايشان ياد كرده كه خدا آن را با عصمت خود جبران مىكند ، و يا از حالت بشرى آنان يا اين كه كار ايشان ، حتى در وعده‌اى كه به آنان داده ، وابستهء به مشيت خدا است ، پس هيچ كس قدرت آن ندارد كه آنان را به كارى مجبور كند . آرى ، وعدهء خدا راست است و او هرگز خلف وعده نمىكند ، ولى ميان آن كه چنين باشد ، و اين كه كسى از بيرون چارچوب فضل و رحمت و مشيت او چيزى را به او قبولاند ، فرق بسيار است . اين چيزى است كه از آيهء كريمه به ما الهام مىشود . / 42 « إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ - مگر آنچه خدا بخواهد . » چنان كه خداوند متعال در قصهء شعيب گفت : قالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لَنُخْرِجَنَّكَ يا شُعَيْبُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَكَ مِنْ قَرْيَتِنا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنا قالَ أَ وَ لَوْ كُنَّا كارِهِينَ * قَدِ افْتَرَيْنا عَلَى اللَّهِ كَذِباً إِنْ عُدْنا فِي مِلَّتِكُمْ بَعْدَ إِذْ نَجَّانَا اللَّهُ مِنْها وَ ما يَكُونُ لَنا أَنْ نَعُودَ فِيها إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ رَبُّنا وَسِعَ رَبُّنا كُلَّ شَيْءٍ عِلْماً عَلَى اللَّهِ تَوَكَّلْنا رَبَّنَا