از رسول اللَّه - صلى اللَّه عليه و آله - روايت شده است كه : « هر كس يتيمى را تا زمانى كه بىنياز شود مورد مهربانى خود قرار دهد ، بهشت بر او واجب مىشود » . « 1 » [ 3 ] بدترين چيزى كه شخص تكذيب كنندهء دين به آن مبتلا مىشود ، مسخ شدن شخصيت و واژگون شدن فطرت است ، و او را مشاهده مىكنى كه با ديدن مسكين با گرسنگى از پاى درآمده هيچ تأثرى پيدا نمىكند ، و به هيچ كس در زياد شدن بهرهء غير كافى و اندكش از خوراك مدد نمىرساند ، و در حقيقت انسان نيست كه قلبش به دوستى همنوعان بشرى خويش به تپش و اضطراب در آيد . « وَ لا يَحُضُّ عَلى طَعامِ الْمِسْكِينِ - و به خوراك رساندن به درويش هيچ انگيزشى ندارد . » گفته‌اند كه « حضّ » به معنى انگيختن و ترغيب است ، و بعضى گفته‌اند كه « طعام » در اين جا به معنى اطعام يعنى خوراك دادن است ، و به گفتهء بعضى : طعام به معنى خوراكى است كه يتيم مستحق دريافت آن است ، و اين اشاره به آن است كه اين طعام حق و مال او است ، چنان كه خداوند سبحانه و تعالى گفته است : وَ الَّذِينَ فِي أَمْوالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ . « 2 » / 382 بدين گونه اطعام مسكين چيزى جز باز گرداندن حق او به او نيست ، و بر اجتماع است كه ناظر بر اين كار و مراقب عملى شدن آن باشد ، به همان گونه كه مراقب وضع سلطه و امنيت و اقتصاد است ، و به همان گونه كه نگران رسيدن حقوق ديگران به ايشان است . و هر كس چنين نكند ، و مسكين را واگذارد كه بر اثر گرسنگى از پاى درآيد ، شايستهء عقاب است ، بدان جهت كه در فاسد كردن اجتماع و توسعهء فقر در آن سهيم بوده است ، و همچون كسى است كه مىبيند كه طاعون در ميان مردم شايع مىشود و مىتواند از انتشار آن جلوگيرى كند و از جلوگيرى كردن خوددارى ورزد ، يا ببيند كه شيرى نزديك است كودكى را به درد و از دور كردن اين

--> ( 1 ) - القرطبى ، ج 20 ، ص 211 . ( 2 ) - المعارج / 25 .