/ 32 نام پروردگار بلند مرتبه‌ات را تسبيح گوى شرح آيات : [ 1 ] براى نام خدا عظمتى است كه برخاستهء از بزرگى خود او است ، زيرا كه راهنماى به او و يادآورى به ما است ، و گواه بر شكوه و زيبايى و عظمت و بزرگوارى او است ، و بدان جهت كه پروردگار ما در آغاز اسم اعظم خود را آفريد ، و آن را بر چهار چيز قرار داد كه اختصاص به يكى داشت ، پس آن را پوشيده نگاه داشت كه از آفريدگانش هيچ كس بر آن آگاه نبود ، و آن سه را در كلمات : اللَّه و تعالى و تبارك قرار داد ، تا اولى راهنماى ما به ذاتش باشد ، و دومى به صفاتش ، و سوم به افعالش ، سپس اشياء را به اسم او آفريد ، و آنچه در آفريده‌ها از آثار عظمت او مىبينيم ، چيزى جز تجليهايى از نامهاى او نيست . بدين گونه به ما فرمان داد تا او را به نامهايش بخوانيم : « وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها - و خدا را نامهاى نيكويى است ، پس او را به آنها بخوانيد » . آنچه در دعاهاى مأثوره مىخوانيم تأويلى براى اين فرمان الاهى است كه به خدا به توسط نامهاى نيكوى او توسل جوييم ، و مىگوييم : « اعوذ بنور وجهك الذى أضاءت له السماوات و الأرضون و انكشفت له الظلمات ، و صلح عليه امر الأولين و الآخرين ، من فجاءة نقمتك ، و من تحويل عافيتك ، و من زوال نعمتك « 1 » - پناه مىبرم به روشنى روى تو كه براى آن روشن شد آسمانها و زمين ، و تاريكيها براى آن آشكار شد ، و نيكو شد بر آن امر اوّليان و آخريان ، از / 33 ناگهانى بودن انتقامت ، و از

--> ( 1 ) - مفاتيح الجنان ، دعاى رسول اللَّه ( ص ) در شب نيمهء شعبان .