هماهنگ است با آن گفتهء خداوند متعال كه : أَ رَأَيْتَ الَّذِي يَنْهى عَبْداً إِذا صَلَّى كه اين از اوصاف علماى بد و نيمه روشنفكرانى است كه متصدى امور دينى هستند و امر و نهيى كه مىكنند برخاستهء از هواى نفسانى ايشان است ، و حديث به جا مانده از امام على - عليه السلام - اشاره به همين تأويل است كه ، روز عيدى مردمانى را مشغول نماز ديد و گفت : « اى مردم ! ما پيامبر خدا در چنين روزى ديديم كه هيچ كس پيش از عيد نماز نمىخواند يا پيامبر گفت » ، پس مردى گفت : اى امير المؤمنين ! آيا نهى نمىكنى كه پيش از بيرون آمدن امام نماز بگزارند ؟ پس گفت : « نمىخواهم بنده‌اى را كه نماز مىخواند نهى كنم ، ولى با مردمان از چيزى سخن مىگويم كه از پيامبر گواه آن يا گفتهء او بوده‌ام » . « 9 » بنا بر اين بر علماى دين شايسته نيست كه در كار دين افراط كنند ، و در امرى كه ارتباطى به بدعتهاى آشكار در ميان امت ندارد ، كسى را ، نادانسته ، از عمل صالح بازدارند ، و اين كارى است كه بعضى از متصديان امور دينى امروز مرتكب آن مىشوند ، و از اعتمادى كه مردمان به ايشان دارند بهره‌بردارى نادرست مىكنند ، و مردمان را از آن باز مىدارند كه در مؤسسات خيريه‌اى كه زير نفوذ ايشان نيست شركت كنند ، يا با خط سيرى كه صاحبان اين گونه مؤسسات دارند به مخالفت بر مىخيزند . دوم : اين كه گمان كند كه با آنچه خدا به او بخشيده بىنياز شده است ، و چنان پندارد كه مال همه چيز / 225 در زندگى او است ، و بدين جهت هيچ توجه و اعتنايى به كمبودها و نقاط ضعف خود در ناحيهء دينى يا علمى يا اخلاقى يا اجتماعى نداشته باشد ، و چنان خود را در گوشهء مال جمع كند كه همهء پيوندهاى خويش را يا اهل خانه و خويشاوندان به تباهى بكشد ، و با آنان با روح استكبارى برخورد كند . چرا ؟ بدان جهت كه مالك مقدارى مال است . هرگز چنين چيزى درست نيست . . . مال و ثروت يكى از فرصتهاى زندگى است ، پس چرا بايد به خاطر آن

--> ( 9 ) - نور الثقلين / ج 5 ، ص 610 .