دشوارترين مرحلهء زندگى او بود ، چه با مخالفت گستردهء بعضى از اصحاب خود رو به رو شد ، ولى با عزم و استقامت به كار برخاست . به همين سبب است كه در تفسير آيه از امام صادق - عليه السلام - آمده است : « پس چون از پيامبرى فراغت يافتى ، على را منصوب كن ، و به پروردگارت توجه كن » . « 11 » [ 8 ] چه چيز است كه مؤمنين را به حركت خود به خودى و نشاط و فعاليت مداوم و پيوسته برمىانگيزد ؟ دوستى خدا و ميل و توجه داشتن به او است ، و هر كس به كسى عاشق و واله باشد ، دشواريها در راه رسيدن به او برايش آسان خواهد شد ، و كدام دوستى در دلهاى مؤمنان از دوستى خدا بزرگتر است ؟ و خدا گفته است : وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ ، « 12 » و به همين سبب نداى / 196 خدا به رسول و به ميانجيگرى او به مؤمنان چنين رسيد : « وَ إِلى رَبِّكَ فَارْغَبْ - و به پروردگارت باز گرد . » قلب او نزد پروردگارش بود ، چشمانش به خواب مىرفت ولى دلش خواب نداشت ، و چون شب بر او در مىآمد ، به توجه و توسّل به خدا و جهد و كوشش مىپرداخت . خوب است به قصه‌اى كه عايشه از قيام شبانهء پيامبر نقل كرده ، بدان گونه كه در روايت امام صادق - عليه السلام - آمده است ، گوش كنيم . گفت : « شب نيمهء شعبان بود ، و رسول اللَّه - صلى اللَّه عليه و آله - نزد عايشه بود ، پس چون شب به نيمه رسيد ، رسول اللَّه - صلى اللَّه عليه و آله - از فراش برخاست ، پس عايشه را آنچه همهء زنان را فرا مىگيرد ( يعنى غيرت و رشك ) فرا گرفت و پنداشت كه نزد يكى ديگر از زنانش خواهد رفت ، پس خود را در روپوش خود پيچيد - و سوگند به خدا كه نه ابريشم بود و نه كتان و نه پنبه ، بلكه تار آن از مو و پود آن از كرك شتر بود - پس به طلب پيامبر در يك يك اطاقهاى زنانش پرداخت ، و ناگهان در اين

--> ( 11 ) - تفسير نور الثقلين / ج 5 ، ص 605 . ( 12 ) - سورهء بقره / 165 .