ضمن دريافت كه پيغمبر در حال سجود همچون جامه‌اى چسبيدهء به زمين است ، و چون به او نزديك شد ، شنيد كه در سجود چنين مىگويد : « سواد و خيال من به تو سجده كرد ، و دلم به تو ايمان آورد ، اين دو دست من است كه با آنها جنايتى بر نفس خود روا نداشته‌ام ، اى بزرگ ! كه براى هر بزرگى اميد به تو است ، گناه بزرگ مرا بيامرز ، كه گناه بزرگ را جز پروردگار بزرگ نمىآمرزد » . سپس سر برداشت و بار ديگر به سجده رفت و عايشه شنيد كه چنين مىگويد : « پناه مىبرم به نور وجه تو كه آسمانها و زمين به آن روشن است ، و تاريكيها در مقابل آن از ميان مىرود ، و امر پيشينيان و پسينيان از ناگهانى بودن خشم و غضب تو ، و مبدل شدن عافيت تو ، و نابود شدن نعمت تو ، اصلاح مىپذيرد ، خدايا قلبى پرهيزگار و پاكيزه ، و از شرك تهى ، روزى من فرما ، / 197 نه كافر و شقى » . سپس گونه‌ها بر خاك سود و گفت : « رخساره بر خاك سودم و غلتاندم ، و حق من است كه به تو سجده كنم » . « 13 »

--> ( 13 ) - مفاتيح الجنان ( اعمال نيمهء شعبان ) ص 169 .