و شايسته است كه آدمى از آرايش زندگى به اندازهء نيازمندى خود بهره‌مند شود ، كه از رسول اللَّه - صلى اللَّه عليه و آله - روايت شده است كه گفت : « خداى زيبا است و زيبايى را دوست دارد ، و دوست دارد كه اثر نعمت را بر بنده‌اش ببيند » . « 25 » / 180 سوم : سپاسگزارى از صاحب نعمتى كه بر او انعام كرده است ، و انفاق كردن آن بر ديگران ، و در حديث مأثور از رسول اللَّه - صلى اللَّه عليه و آله - آمده است كه : « هر كس از او اندك سپاسگزارى نكند ، از افزون آن همچنين نخواهد كرد ، و هر كه سپاس مردمان را نگزارد سپاس خدا را نيز نگزارده است ، و سخن گفتن از نعمت سپاس و شكر است ، و ترك آن كفر ، و جماعت رحمت است و جدايى و تفرقه عذاب » . « 26 » ياد رسول اللَّه - صلى اللَّه عليه و آله - على رغم مخالفان با او جاودانه ماند ، و از معاويه روايت شده است كه چون بانگ مؤذن را به اشهد ان لا إله الا اللَّه و ان محمدا رسول اللَّه شنيد ، نتوانست خود را نگاه دارد و گفت : « اى پسر عبد اللَّه ! همت بلند داشتى ، و جز به آن خرسند نشدى كه نامت قرين با نام پروردگار جهانيان باشد » . « 27 » مطرّف بن مغيرة روايت كرد كه : همراه با پدرم بر معاويه وارد شدم ، پس پدرم نزد او مىرفت و با او به سخن گفتن مىپرداخت و سپس به نزد من مىآمد و از معاويه و عقل او برايم حكايت مىكرد ، و از آنچه از او مىديد دچار شگفتى مىشد . شبى هنگام بازگشت از نزد معاويه خشمگين بود و از شام خوردن خودارى كرد ، ساعتى منتظر سخن گفتن او ماندم و چنان خيال كردم كه ميان من و او چيزى گذشته و از من دلگير است ، پس به او گفتم : تو را چه مىشود كه امشب اندوهناكى ؟ گفت : پسرم ! از نزد پليدترين مردم نزد تو آمدم . گفتم : داستان

--> ( 25 ) - القرطبى ، ج 20 ، ص 102 . ( 26 ) - همان جا . ( 27 ) - حياة الامام الحسين ، باقر شريف القرشى ، ج 2 ، ص 151 .