فضل خدا بىنياز است ، مردمان فقير تصور نكنند ، و از امام صادق - عليه السلام - در تفسير اين آيه چنين آمده است : « پس از آنچه خدا به تو بخشيده ، و به تو برترى داده ، و روزى تو را رساند ، و به تو احسان كرده ، و راهنمايت شده ، سخن بگو و سپاسگزار باش » . « 23 » دوم : اين كه چون اثر نعمت را بر زندگى خود مشاهده كند ، نبايد از مصرف كردن آنچه خدا به او بخشيده است در حق خود دريغ ورزد ، و بايد از حالت رهبانيّتى كه اسلام آن را نهى كرده است اجتناب كند . و در حديث مأثور از امام امير المؤمنين - عليه السلام - كه هنگام شكايت كردن ربيع بن زياد از برادرش عاصم بن زياد به او گفته بود كه او لباس بد مىپوشد و از همگان دورى مىجويد ، و همين سبب اندوه كسان و حزن پسرش شده ، دستور داد تا او را به نزد وى بياورند ، و چون وى را ديد روى ترش كرد و به او گفت : « چرا از خانواده‌ات شرم و به پسرت رحم نمىكنى ؟ آيا چنان خيال مىكنى كه خدا چيزهاى پاكيزه را بر تو حلال كرده ، و اين را كه تو از آنها بهره‌مند شوى دوست نمىدارد ؟ تو از اين روى براى خدا خوارترى ، مگر خدا نگفته است : وَ الْأَرْضَ وَضَعَها لِلْأَنامِ * فِيها فاكِهَةٌ وَ النَّخْلُ ذاتُ الْأَكْمامِ ، آيا نگفته است : مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيانِ * بَيْنَهُما بَرْزَخٌ لا يَبْغِيانِ تا آن جا كه يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ ، پس سوگند به خدا كه خوار شمردن نعمت خدا به صورت عملى را خدا دوست‌تر از خوار شمردن آن به زبان مىداند و لذا گفته است : وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ . پس عاصم گفت : يا امير المؤمنين ! پس چرا خودت به خوراك درشت و به پوشش زبر بس كرده‌اى ؟ و امام گفت : « واى بر تو ! خداى عز و جل بر امامان دادگر واجب كرده است كه خود را همچون ضعيف‌ترين مردمان بدانند تا چنان شود كه ندارى فقير مايهء ناراحتى آنان نشود » پس عاصم عبا را انداخت و روپوش را پوشيد . « 24 »

--> ( 23 ) - همان منبع . ( 24 ) - همان منبع / ص 601 .