إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَ نَحْنُ أَغْنِياءُ . « 3 » « حَمِيدٌ - ستوده . » خداوند متعال از آن جهت اين صفت را بر بىنيازى افزود كه هر بىنيازى ستوده و پسنديده نيست ، چه ممكن است كه اين بىنيازى شخص را به طغيان برانگيزد / 20 يا نعمت او را گمراه سازد . [ 7 ] سپس سياق قرآن آن ايستار اساسى كافران را كه خود بزرگ بينى و كفر و تولّى از آن برخاسته بود ، يعنى ايمان نداشتن به آخرت ، بيان مىكند ، و طبيعى است كه آن كس كه نسبت به جزا كافر باشد ، توجهى به قبول و تحمّل مسئوليت نخواهد داشت . « زَعَمَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنْ لَنْ يُبْعَثُوا - كسانى كه كافر شدند ، چنان مىپنداشتند كه بار ديگر زنده و برانگيخته نخواهند شد . » تا جزاى خويش را پس از مرگ دريافت كنند ، و زعم و گمان تنها ادّعايى است كه هيچ يقينى براى آدمى از آن حاصل نمىشود ، و چون كافران دليلى براى انكار آخرت همچون يك حقيقت واقعى فطرى نمىيافتند ، به آن متوسل شدند كه پندار و گمان خويش را با كلمهء « لن » تأكيد كنند تا مؤيدى براى كفر ورزيدن ايشان به حقايق بوده باشد ، ولى قرآن ، با تأكيد بر بعث و حساب و در نتيجه جزا ، پندار ايشان را تكذيب مىكند و به فرستادهء خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - چنين فرمان مىدهد : « قُلْ بَلى وَ رَبِّي لَتُبْعَثُنَّ ثُمَّ لَتُنَبَّؤُنَّ بِما عَمِلْتُمْ - بگو : بلى ، و سوگند به پروردگارم كه برانگيخته خواهيد شد و سپس از آنچه كرده بوديد آگاهى پيدا خواهيد كرد . » در اين آيه تأكيدهاى متعدّدى در برابر گمان باطل ايشان آمده است ، و تأكيد لفظى با تأكيدهايى كلامى كه از آن قويتر مىنمايد مواجه شده است . و

--> ( 3 ) - آل عمران / 181 .