/ 25 به خدا و فرستادهء او ايمان آوريد و انفاق كنيد رهنمودهايى از آيات : اين آيه‌ها ما را متوجّه ايمان به خدا و پيامبر مىكند و به ما دستور انفاق مىدهد ، از اين ديدگاه كه انفاق از بزرگترين نتايج ايمان است و پاداشى بزرگ بدان اختصاص دارد ، و خود محك پيمانى است كه در عالم ذرّ از هر انسانى گرفته‌اند و ماده‌ّاى از موادّ تعهدنامه‌اى است كه هر مسلمانى هنگام بيعت و سرسپردن به رهبرى مكتبى بر خود فرض و واجب قطعى كرده است . قرآن گونه‌اى معيّن از انفاق را معلوم و محدود نداشته و تعريف نكرده است ، و گر چه چنان كه پيداست مراد همان انفاق مال است . هم چنان كه اندازه‌اى نيز براى انفاق معيّن نكرده ، زيرا كيفيت مهمتر است نه كميّت . از اين رو ميان انفاقى كه با پذيرفتن فرمان خدا و دعوت پيامبر پيش از فتح ( مكّه ) صورت گرفته با انفاقى كه پس از آن فتح به عمل آمده تفاوتى مىيابيم ، و تأكيد بر آن است كه انفاق نخستين نزد خدا برتر است ، زيرا دشوارتر از اين يك بوده . بدان هنگام ، مؤمن با دشواريهايى بسيار روبرو مىشده ، همچون فشار سلطهء حاكم ، كه انفاق در راه حق را جرمى مستوجب مجازات مىشمرده و فشار جامعه نادان واپس‌گرا كه آن را شيفتگى و ديوانگى مىشمرده . امّا پس از فتح ( مكّه ) بسيارى از اين فشارها منتفى شد ، و چه بسا كه انفاق راهى براى كسب شهوت به حساب مىآيد . از باب تأكيد بر نوع انفاق ، پروردگارمان ما را به دادن وامى نيكو ( قرض حسن ) در راه خود فرا مىخواند ، نه از آن رو كه خود به چنان وامى نياز دارد ، / 26 بلكه از آن رو كه چند برابر آن را در دنيا به ما بازگرداند ، و در آخرت نيز آن را نور و سبب و پاداش و رستگارى بزرگ قرار مىدهد .