سپس اين وحى الهى منظره‌اى از آخرت را پيش چشم ما مىگسترد ، آنجا كه مردان و زنان مؤمن حركت مىكنند و نور ايشان كه با انفاق و وام نيكو ( قرض الحسن ) در راه خدا به وجود آمده پيشاپيش و در جانب راست آنان گسترده شده و پيش مىرود . آنان جاودانه در بهشت جاى دارند ، در حالى كه دو رويان و منافقانى كه بخل ورزيدند يا در راهى جز براى خداى تعالى بذل مال كردند ، در تيرگيها و زير شكنجه و عذاب دچار پريشان مغزى و جنون‌اند ، و در آنجا در برابر رهايى از شكنجه از آنان فديه و جان بهايى نمىپذيرند گر چه به اندازهء زمين انباشته از طلا باشد ، در حالى كه مىتوانستند با انفاقى معيّن و محدود در دنيا ، در راه خدا و فرمانبردارى از پيامبر و اولياء او خويشتن را از دوزخ بازخرند و رها سازند ، امّا آنان ( دلهاى ) خود راه تباه ساختند و درنگ كردند و در گمان افتادند و آرزوهاى دروغين آنان را فريفت و شيطان به آنان نيرنگ زد . شرح آيات : [ 7 ] پروردگار ما پس از آن كه از خلال صفات خود چون توانايى بر هر چيز و دانش به همه چيز به ما مىشناساند و بيان مىكند كه او اوّل و آخر و ظاهر و باطن و آفريننده‌اى است كه اين ملك پهناور از آن او و تدبير به دست اوست ، ما را به ايمان نسبت به ذات والاى خود فرا مىخواند ، بدين اعتبار كه اين ( شناخت صفات مذكور ) پايه و اساس و ايمان است . آيا ايمان راستين نه همان است كه بر شناخت استوار مىشود ؟ « آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ أَنْفِقُوا - به خدا و فرستادهء او ايمان آوريد و انفاق كنيد . » برخى مىپرسند : آيا اين خطاب متوجّه مؤمنان است ؟ كه اين تحصيل حاصل است ، زيرا آنان خود مؤمن‌اند و ايمان آورده‌اند ، يا متوجّه غير مؤمنان است ؟ كه اين جايز نيست زيرا امر و فرمان تنها مؤمن را ملزم مىكند . پاسخ اين است كه :