در حالى كه خداوند بر هر كس فرشتگانى گماشته كه هر حركتى را كه از او سرمىزند ، به سود يا زيانش مىنويسند ، و او خود از پشت سر آنان مراقب و مواظب است ؟ ! اكنون سؤالى گسترده دامن در افق ترسيم مىشود كه بسا همه چيز سخن از آن مىگويد ، زيرا سؤال پهنه‌اى است كه وضع موجود و حال اقتضاى آن را دارد ، و ندا كننده‌اى از جانب خدا آن را ندا مىدهد ، و آن سؤال اين است : « لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ - در اين روز فرمانروايى از آن كيست ؟ » و زبان واقعيّت بدان پاسخ مىدهد ، و اين پاسخ همان است كه در سورهء آغازين قرآن آمده و خداوند را چنين توصيف كرده است كه « مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ - فرمانرواى روز جزا » . و در اينجا نيز قرآن بدين ندا يا سؤال مفروض پاسخ مىدهد : « لِلَّهِ الْواحِدِ - از آن خداى يكتا . » پس هيچ كس در فرمانروايى و حكمرانى با او شريك نيست . « الْقَهَّارِ - سخت چيره . » قهّار همان بارزترين ويژگى يكتايى در فرمانروايى است ، چه هيچ چيزى خدا را ناتوان نمىسازد و مقهور نمىكند ، و هيچ كسى در فرمانروايى با او منازعه نمىكند مگر آن كه خداوند او را در هم شكند ، و فرمانروايى خدا تنها منحصر به آخرت نيست بلكه او مالك و فرمانرواى مطلق دنيا نيز هست . امّا كافران به سبب فقدان بينش رهنما از ديدن اين حقيقت كورند و با لجاج و عناد خود از آن روى بر مىگردانند و رسالتهاى الهى را ردّ مىكنند ، ولى مؤمنان اين حقيقت را بژرفى مىشناسند ، و از اين رو به خداوند تسليم مىشوند و سر مىسپارند و نسبت به كسانى كه خدا ايشان را برگزيده فرمانبردارند و از آنان خرسند هستند . / 41 در خبر از يعقوب الاحمر در تفسير اين آيه آمده است كه گفت : ما بر ابى عبد اللَّه ( امام صادق ) عليه السّلام وارد شديم تا او را بر مرگ اسماعيل ( فرزندش ) تسليت دهيم . آن حضرت بر او رحمت فرستاد و سپس گفت : « همانا خداى عزّ و جلّ به پيامبر خود خبر مرگ او را چنين داد و گفت : « إِنَّكَ مَيِّتٌ وَ إِنَّهُمْ