براستى رسيدن به نجات از دوزخ و در آمدن به بهشت غايت و مرادى است بزرگ و كارى دشوار ، و بر انسان مؤمن واجب است كه براى تحقّق اين منظور عزم خود را جزم و ارادهء خود را قاطع كند ، چه هر قدر هدف بزرگ باشد بايد اراده نيز به همان اندازهء بزرگ باشد . [ 10 ] اين بود رابطهء فرشتگان با مؤمنان ، امّا رابطهء آنان با كافران ، رابطه‌اى است منفى و خصوصيت آن نفرين بر آنها و سرزنش آنهاست . « إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنادَوْنَ - كافران را ندا مىدهند ، » فرشتگان و تمام طبيعت كه به فطرت ، بر حقّ سرشته شده و كافران با حقّ مخالفت ورزيده‌اند . . . « لَمَقْتُ اللَّهِ أَكْبَرُ مِنْ مَقْتِكُمْ أَنْفُسَكُمْ إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَى الْإِيمانِ فَتَكْفُرُونَ - كه دشمنى خدا با شما از دشمنى شما با خودتان ، آن گاه كه به ايمانتان فرا مىخواندند و شما راه كفر در پيش گرفتيد ، بزرگتر است . » براستى ، خداوند خير بندگان خود را مىخواهد و آنان را نيافريده است مگر براى آن كه به آنان مهربانى كند و بر آنها رحمت آورد ، اما وقتى ايمان آوردن به دو و پذيرفتن دعوت او را رد كردند ، و در نتيجه خود را خوار كردند وجود خود را با كفر به ذلّت و پستى كشاندند ، خداوند چندين برابر پيش از آنچه ايشان خود را خوار و خفيف كردند ، آنان را با دور كردن از رحمت خويش و افكندن به عذاب ، خوار و ذليل مىكند . / 31 انسان هنگامى كه حق را تحقير مىكند و پذيرفتن نداى حق را رد مىكند ، خويشتن خود را خوار مىسازد و مورد بى احترامى قرار مىدهد . از اينجاست كه انسان را هيچ ارزشى نيست مگر به سبب نزديكى او به حق و شكل گيرى حق در زندگى او . [ 11 ] در پاسخ كافران به ندايى كه دربارهء شدّت دشمنى خداوند نسبت به آنان مىشود ( آمده است ) : « قالُوا رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَ أَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ - مىگويند : اى پروردگار