امرى را بر خداوند حتمى و قطعى نكند بلكه دعاى خود را تقديم دارد و فقط به پروردگار خود درود و ستايش ، گزارد . اين دعا با رغبت و تمايل انسان سازگار و موافق است زيرا انسان مايل است كه در دنيا و آخرت با دوستان و عزيزانش زندگى كند . و هنگامى كه دوستان زير سايهء نعمتهاى خداوند ، در بهشت گرد آيند نعمتها به كمال خود مىرسد . [ 9 ] و بشر به غايت آرزو و مراد خود نمىرسد مگر وقتى كه از كارهاى بد خود كه در روز قيامت به صورتهايى گوناگون نمودار مىشود رهايى يافته باشد ، و از آن صورتهاست ظلمات بسيار تيره ، و آتشهاى برافروخته ، و كژدمها ، و افعيها ، و قرين شدن با شيطان ، و يك كار بد تمامى نماز و روزهء يك فرد را فرو مىبلعد و كفّهء كردارهاى نيك او را سبك مىسازد و از درجات او مىكاهد . در حديثى از پروردگار با عزّت آمده است كه ذات سبحان او گفت : « منم مالك ، منم حاكم ، هيچ يك از اهل بهشت را نسزد كه به بهشت درآيد ، و هيچ يك از اهل دوزخ را نسزد كه به دوزخ رود ، در حالى كه مظلمه‌اى داشته باشد تا من از او قصاص گيرم » « 10 » ، / 30 و اين چنين در دعاى فرشتگان ( حامل عرش ) آمده است كه مؤمنان را از اعمال بدشان در آن روز كه اعمال بد و سيّآت مجسّم مىشود و شكل مىپذيرد ، مصون نگهدارد . « وَ قِهِمُ السَّيِّئاتِ وَ مَنْ تَقِ السَّيِّئاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ - و آنان را از ( عقوبات ) اعمال بد ، حفظ كن كه هر كه را در آن روز از ( عقوبات ) اعمال بد حفظ كنى بر او رحمت آورده‌اى . » و « وقاية » در اينجا به معنى حفظ و نگهدارى است ، و بشر در آخرت وقتى از آثار اعمال بد در حفظ و امان مىماند كه در دنيا بر نفس خود پيروز شده و از خواهشها و شهوتهاى منفى در گذشته باشد . « « وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ - و آن همان كاميابى بزرگ است . »

--> ( 10 ) - بحار الانوار ، ج 55 ، ص 516 .