/ 16 آمرزندهء گناه و توبه‌پذير رهنمودهايى از آيات : المؤمن و غافر دو نام اين سورهء مبارك‌اند ، كه گفتگو از قرآن ( يا بهتر بگوييم گفتگو از خود را ) پيش از سخن گفتن دربارهء هر چيز ديگر ، آغاز مىكند . و سبب آن اين است كه راه برانديشه پيشى مىگيرد و هر كس بخواهد چيزى را بشناسد و نسبت بدان معرفت حاصل كند ، نخست بايد راهى را كه بدان منجر مىشود بشناسد ، و قرآن خود همان طريقه و راهى است كه از خلال آن زندگى را مىفهميم و بيماريهاى روانى و عقلى و جز آن را كه مانع فهم درست انسان مىشود ، درمان مىكنيم . بيشتر سوره‌هاى قرآن ، هنگامى كه به سخن گفتن از خود قرآن آغاز مىكنند ، به انواع گوناگون به بيم دادن و ترساندن كسانى مىپردازند كه به پيروى از خواهشهاى نفسانى و اوضاع و احوال خود حقيقت را انكار مىكنند . در اين آيات ، قرآن كسانى را به ما معرّفى مىكند كه به سبب بيمارى نفوس خود نسبت به حق كفر مىورزند نه به سبب نقص در آيات و نشانه‌هاى دالّ بر حق ، زيرا آن آيات و نشانه‌ها بيانى واضح و آشكار براى حق به وسيلهء حق هستند . / 17 شرح آيات : « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ به نام خداى بخشايندهء مهربان . » او پروردگارى است كه او را به خدايى شناسند و به دو پناه برند ، و كسى است كه به دو دادخواهى كنند و از او مدد خواهند ، و هر بيچاره و نيازمندى به دو