مانند ، و به بهشت درآيند و از بديها و ناشايستها به دور باشند . بدين گونه است كه روش قرآن تنها به بيم دادن و ترساندن بسنده نمىكند بلكه در بيشتر موارد مقرون به نويد است . آن گاه روند كلام به بر حذر داشتن از كفر ( و جدال ) بازمىگردد و مىگويد كه صاحب اين صفت خوار و ناپسنديده است و عاقبت در حالى كه پشيمانى سودى براى او ندارد ، پشيمان خواهد شد ( 10 تا 12 ) . همچنين نفوس را براى پذيرفتن نشانه‌هاى الهى بدون جدال باطل در اين راه آماده مىكند ، و روند كلام مجموعه‌اى از آيات را همراه با امر به اخلاص دين نسبت به خداوند و يكتا شمردن او بيان مىكند و يادآور مىشود كه او بالا برندهء درجات است ( از نامهاى خداوند ) ، و اين مطالب در خلال آيات ( 13 تا 15 ) آمده است . آن گاه روند سخن به بر حذر داشتن از عاقبت بد جدال به روز قيامت مىكشد ( آيات 16 تا 20 ) همراه با يادآورى نامهاى خداوند كه بدان روز هراس آور تجلّى مىكند . نيز سرنوشت كافران را در دنيا به ياد ما مىآورد كه چگونه خداوند آنان را - با وجود نيروى بسيار و درآمدهاى فراوانشان - گرفتار كرد ، و اين همه از آن رو بود كه آنان در نشانه‌هاى خداوند مجادله كردند و به دلايل روشنى كه پيامبران او آوردند ، كفر ورزيدند ( و آنها را انكار كردند ) . آن گاه قرآن در مورد سرانجام جدال دربارهء نشانه‌هاى خدا كه با كفر برابر است و كار فرعون و قوم او بدانجا كشيد ، مثل مىزند ، و نيز براى كسانى كه به نشانه‌هاى خدا ايمان آوردند عاقبت نيكويى را كه مؤمن آل فرعون بدان نايل آمد ، مثال مىآورد . قرآن ، اين حقايق را از خلال گفتگويى گرم ميان موسى ( پيامبر ) / 12 و هارون ( وزير او ) و مؤمن ( كسى كه آن دو را تصديق كرد و باور داشت ) از يك طرف ، و فرعون ( گردنكش ) و هامان ( وزيرش ) و قارون ( آن كه از آن دو پيروى كرد ) از