طرف ديگر شرح مىدهد ، و اين گفتگو به مبارزه و نبردى مىانجامد و آن نبرد به شكست آل فرعون و نابود شدن تمدّن آنها ، و عذاب صبحگاهان و شامگاهانشان در برزخ و در افتادن آنان و پيروانشان به جهنم كه سرنوشتى است بد منجر مىشود . در عبارت اين سوره تصوير مؤمن آل فرعون به عنوان نمونه‌اى شايسته از شخصيّتى مؤمن و استوار قدم و محكم با بينشى نافذ و نيرويى ربّانى براى مبارزه با طغيانگرى مادّى هويدا مىشود كه نام او را بدين سورهء كريم بخشيده است . دوم : در خلال گفتگو و نبرد و مبارزه ، قرآن ديگر بار ما را يادآور قضيهء جدال در نشانه‌هاى الهى مىشود و اين كه چگونه كار شخصى مجادله كننده بدانجا مىكشد كه خداوند بر تمام دل او مهر مىنهد و او را همچون فرعون مىكند كه غرور سبكسرانه او را بدان حدّ رساند كه به وزير خود هامان گفت : براى من كوشكى بلند بساز ، شايد به آن درها ( ى آسمانها ) دست يابم ، و در طريق گمراهى تا آن پايان رنجبار پيش رفت ، در حالى كه آن مؤمن راستگو به پيروى از راه خود كه راه هدايت بود دعوت كرد و به مسئوليت بشر نسبت به اعمال و موضعگيريهايش تكيه كرد و آن گاه پس از آن كه با نيرومندى با آنان مبارزه و ستيزه كرد كار خود را به خداوند واگذاشت ، و سرانجام چنان شد كه خداوند او را از گزند فكرى آنان در امان نگهداشت ، در حالى كه آل فرعون گرفتار عذابى بد شدند ، و مستضعفان نيز از عاقبتى كه دامن‌گير مستكبران شد رهايى نيافتند ، زيرا آنان همگى در نشانه‌هاى خداوند جدال كردند و از پيامبران او فرمان نبردند . امّا پيامبران خدا و كسانى كه ايمان آوردند ، خداوند براستى آنان را در دنيا و نيز بدان روز كه شاهدان به پا داشته مىشوند ( رستاخيز ) پيروزى مىدهد ، جز اين كه بايد صبر و شكيبايى پيشه كنند و آمرزش بطلبند و صبح و شام به ستايش خدا تسبيح گويند ( 55 ) . سوم : دربار سوّم روند سوره ما را آشكارا از جدال در نشانه‌هاى خداوند بر حذر مىدارد . اين بار به ريشه‌اى روانى و نفسانى و به لعنتى اشاره دارد كه دل بدان دچار مىشود و همان كبر و خودستايى است كه صاحبش را به هيچ جا نمىرساند . قرآن پس از آن كه به ما فرمان مىدهد به خداى بزرگ پناه ببريم ، ما را