است كه ذات سبحان و منزّه او زنده است و خدايى جز او نيست . در آيهء ( 13 ) و آيه ( 81 ) آمده است كه ذات سبحان او آيات خود را به ما مىنماياند ( و خود را از خلال آنها به ما مىشناساند ) ، و ما از خود مىپرسيم : چرا - در اين صورت - ما پروردگار خود را از خلال اين آيات روشنگر و بصيرت افزا نشناسيم ؟ ! پاسخ اين سؤال را به حق كسى كه گوشى شنوا براى سخن پروردگار خود دارد ، مىداند ، چه روش قرآن پيش از القاى بينشها با بلاغتى نافذ و حجّتى تام و سخنى قاطع و پايان بخش و آشكار ، رفع مشكلات نفسانى و موانعى است كه از درك حقيقت جلوگيرى مىكند . آيات اين سوره در همين نقطه تمركز يافته است و مىبينيم كه چهار مرتبه آدمى را از جدال در نشانه‌هاى الهى بر حذر مىدارد و هر مرتبه سلسله‌اى از بينشها را با گفتگويى درمان بخش عنوان مىكند كه دل را از موانعى كه در راه ايمان دارد مىزدايد و مشكلات را مىسترد ، و اين امر بدين ترتيب صورت مىپذيرد : نخست : در آغاز مىبينيم كه آدمى را از طريق يادآورى عاقبت جدال بد از جدال بر حذر مىدارد ، سپس مجموعه‌اى از آيات را تلاوت مىكنيم كه هدف آنها اقامهء حجّت و آوردن دليل بر كافر و افزودن ايمان و شناختى است كه گوش را شنوا و آمادهء تسليم شدن به حق مىسازد . بگذاريد جانبى ديگر از اين روش را عرضه كنيم ، و در عين حال گفتگو دربارهء موضوعات اين سوره را ضمن همين چارچوب كه عبارت است از آماده سازى دل براى پذيرفتن آيات ياد آورنده ، خلاصه كنيم : يكم : آيه‌هاى ( 4 تا 6 ) مجادله كننده در نشانه‌هاى خداوند را به كفر و غرور توصيف مىكند ، و / 11 او را از عاقبت بد و ناگوارى كه قوم نوح و احزاب ( گروه‌هاى مخالف ) بدان دچار شدند ، بر حذر مىدارد . آيه‌هاى ( 7 تا 9 ) مؤمنان را بشارت مىدهد ، يعنى كسانى را كه به آيات خداوند تسليم شدند و مىگويد كه ايشان نزد خدا و فرشتگان او كه حاملان عرش‌اند ، گرامى هستند و اين فرشتگان براى آنان دعا مىكنند كه از آتش محفوظ