بماند ، همچون كسى كه براى گريز از آتش از راه تيغستانى مىگريزد كه پاى او را خونين مىكند . آرى ، اين كه به بهاى رنجه شدن پاى خود نجات يابد بسى بهتر از آن است كه آتش او را فراگيرد و بسوزاند . « وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ كَبِيرٌ - و براى كسانى كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته كرده‌اند آمرزش و اجرى بزرگ است . » چرا قرآن بر آمرزش براى كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند تأكيد مىكند ؟ شايد براى آن كه آمرزش به گناهكار تعلّق مىگيرد ، و آدميزادگان - به عادت - گناه مىكنند ، پس چون از آمرزش الهى آگاه شوند ، اين اميد در دلشان بارور و سرشار مىشود كه پروردگار به آنان مىگويد : ما دام كه كارهاى شايسته مىكنيد گناهانتان را بر شما مىبخشايند . / 24 [ 8 ] آن گاه قرآن تأكيد مىكند كه شيطان كارهاى بد را بر انسان چنان مىآرايد كه وى آنها را نيك مىپندارد . « أَ فَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ فَرَآهُ حَسَناً - آيا آن كه كردار بدش در نظرش آراسته شده ، چنان كه نيكويش پنداشت ( همانند كسى است كه چنين نيست ؟ ) » شيطان آن را در نظر او مىآرايد ، و بنا بر اين وى آن را نيك مىپندارد ، و اين از آن روست كه انسان خود را دوست مىدارد و نمىپسندد كه دربارهء كار او بگويند كه كارى بد است ، و اين چنين خطاها نزد او گرد مىآيد و مقياسها و ارزشهايش دگرگون مىشود و پس از آن كه مدّتى از آنها اجتناب مىورزيد اكنون به گونه‌اى مىشود كه آنها را نيك مىبيند و خوب مىانگارد . در مورد چنين شخصى گسيختن از گناهان بسيار دشوار مىشود و بنا بر اين خدا او را گمراه مىكند . حديث پشت در پشت از پيامبر خدا - صلى اللَّه عليه و آله - گويد :