ذات متعالش گويد : « وَ لَوْ شاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً واحِدَةً وَ لا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ * إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ - و اگر پروردگار تو خواسته بود ، همهء مردم را يك امّت كرده بود ، ولى همواره گونه گون خواهند بود * مگر آنهايى كه پروردگارت بر آنها رحمت آورده و آنها را براى همين آفريده است » . « 2 » در حديث از ابى بصير از ابى عبد اللَّه ( ع ) آمده است كه گويد از آن حضرت دربارهء اين آيه پرسيدم . گفت : « آنها را آفريد تا كارى كنند كه به سبب آن مستوجب رحمت خدا شوند ، و از آن رو آنها را رحمت كند » ، « 3 » و همچنين بر بشر واجب است كه با نامهاى نيكوى الهى به خدا متوسّل شود ، و بزرگترين آنها بسمله است ، پس ما به رحمت او كه همه چيز را در برگرفته ( الرّحمن ) و به رحمت جاودانهء او كه هرگز از بين نمىرود ( الرّحيم ) در كارهاى خود از خدا مدد مىجوييم . [ 1 ] « الْحَمْدُ لِلَّهِ - ستايش از آن خداوند است . » / 16 ستايش براى هيچ كس نيست ، مگر به مجاز ، اما حمد و ستايش واقعى ، به حقّ از آن خداست كه آفريننده و روزى رسان است . انسان به ستايش غير از خدا مفتون و فريفته مىشود ، زيرا آن غير سبب رسيدن نعمتى به دو مىگردد ، و آدمى از ستايش پروردگار خود كه هستى نخستين را به دو بخشيده و او را به وجود آورده و نعمتهايى كه هم چنان پياپى ، - به گونه‌اى كه شمارندگان شمارش آن نتوانند - فرو مىبارد ، غافل مىماند . امّا كسانى كه خدا را همواره به ياد دارند مىگويند : ستايش از آن خداوند است . براى تمام ستودگيهايش يكسره و بر تمام نعمتهايش به جمله ، و ستايش از آن خداوند است چنان كه او شايسته و سزاوار آن است ، ستايشى بسيار ، چنان كه

--> ( 2 ) - هود / 118 - 119 . ( 3 ) - نور الثقلين ، ج 2 ، ص 404 .